Soms doe je een wens. En dan komt hij dubbel uit.

Op Hailee's jaardag kwam een van die wensen uit. Een heel vaag tweede lijntje op een zwangerschapstest. Eigenlijk deed ik de test alleen om te weten of ik die dag een drankje kon drinken. Dat drankje kon ik dus laten staan. Een paar weken gingen voorbij. De eerste echo kwam dichterbij. De avond ervoor zei ik nog, half als grap: 'Of het zit niet goed, of het zijn er twee.' Achteraf een opmerking waarvan ik nooit had gedacht dat hij zo dichtbij de werkelijkheid zou komen. Die ochtend was ik zenuwachtig. Veel zenuwachtiger dan bij mijn eerdere zwangerschappen. Misschien omdat ik inmiddels weet dat een positieve test niet vanzelfsprekend betekent dat alles goed gaat. Misschien omdat ik de afgelopen jaren heb geleerd dat geluk en verdriet soms dichter bij elkaar liggen dan je ooit voor mogelijk houdt. Tijdens de echo verscheen al snel een baby in beeld. Een kloppend hartje. Opluchting. Maar de verloskundige bleef zoeken. Nog een vruchtzak. En helemaal achterin, verstopt in een hoekje, nóg een klein kindje. Met ook een kloppend hartje.

Het bleef stil op de terugweg naar huis. Niet omdat we niet blij waren, juist wel. Maar sommige momenten zijn zo groot dat woorden tekortschieten. Alsof je hoofd nog achterblijft terwijl het leven alweer verdergaat. Inmiddels zijn we ruim elf weken verder. En eerlijk? Het besef is er nog steeds niet helemaal. Soms hoor ik mezelf zeggen dat we een tweeling krijgen en voelt het alsof ik het over iemand anders heb. Dat is oké, denk ik, dat al die gevoelens nog even moeten landen. Het is ook niet niks. Een baby op de wereld zetten is al een zorgen voor een nieuwe wereld voor jezelf, en langzamerhand denk ik dat twee baby's ervoor zullen zorgen dat ik een nieuw universum in ga, in de positieve zin van het woord. 

Ik voel wel dat deze zwangerschap anders is dan de vorige twee. Uiteraard in de hoeveelheid aan baby's, maar ook aan zorgen. Ik loop niet bij een verloskundige, maar ik sta onder controle in het ziekenhuis. Ik heb al regelmatig de spoedlijn moeten bellen omdat er sprake was van ruim bloedverlies, en dan word ik telkens terug gezogen naar de zwangerschap van Hailee. Ik leef namelijk zo naar de eindstreep toe, dat elk hobbeltje op de weg ervoor zorgt dat die eindstreep voor mijn gevoel verder weg lijkt, en minder realistisch begint te worden om deze ook daadwerkelijk succesvol te behalen. Maar de machteloosheid die ik nu eigenlijk ervaar, want ik kan er vrijwel niks aan doen wat er allemaal gebeurt, is soms heel lastig om te accepteren.

Maar ik moet moed houden, ik moet het vertrouwen hebben in mijn lichaam dat dit uiteindelijk goed komt, en ik moet niet zo streng zijn voor mezelf en mezelf vergelijken met een andere zwangere. Want mijn lichaam voelt soms niet meer als wat het is, mijn lichaam. 

Hoe ik voor mijn zwangerschap elke week zo'n 30 kilometer wandelde, twee tot drie keer ging hardlopen, ben ik nu al trots op mezelf wanneer ik meerdere keren de trap ben opgelopen, en soms wandel ik met mijn man een klein stukje en doen we ruim 15 minuten over een kilometer (oh ja, ondertussen heb ik een andere achternaam gekregen want het huwelijksbootje is gearriveerd).

Ik praat mezelf maar aan dat het tijdelijk is. Mijn conditie zal hierna weer opgebouwd moeten worden, maar ik hoop na enkele weken die uitlaatklep van het buitenleven weer aan te kunnen zetten. Want wat genoot ik ervan om te wandelen, om te rennen en ondanks dat ik geen snelle renner ben, om gewoon lekker buiten actief bezig te zijn. 

Er is nog iets wat ik steeds vaker merk tijdens deze zwangerschap. Mensen zeggen vaak 'Alles komt goed'. En ik weet dat ze dat met de allerbeste bedoelingen zeggen. Ze willen me geruststellen. Ze willen de spanning wegnemen. Misschien hopen ze het zelf net zo hard als ik. Vijf jaar geleden had ik die woorden waarschijnlijk zonder nadenken aangenomen. Natuurlijk komt het goed. Waarom zou het niet goed komen? Maar inmiddels weet ik dat het leven zich niet altijd aan die geruststellende woorden houdt. Ik heb een dochter moeten loslaten. Anderhalf jaar geleden nam ik afscheid van mijn moeder. Twee gebeurtenissen waarvan ik ooit dacht dat ze mij nooit zouden overkomen, of tenminste niet op mijn leeftijd. Tot ze dat wel deden.

Daardoor is 'het komt goed' voor mij geen zekerheid meer. Dat betekent niet dat ik alleen maar doemdenk. Integendeel. Ik hoop. Ik droom. Ik geniet van de kleine momenten. Van iedere echo, ieder kloppend hartje en iedere week die voorbijgaat. Maar ergens diep vanbinnen weet ik ook dat niemand mij kan beloven hoe morgen eruitziet.

Misschien is dat wel het grootste verschil tussen een zwangerschap voor en na verlies. Niet dat je minder blij bent. Maar dat je hebt geleerd dat geluk kwetsbaar is. En misschien is dat juist de reden dat ik deze zwangerschap zo bewust beleef. Omdat ik weet hoe kostbaar het is. Omdat ik weet dat niets vanzelfsprekend is.

Dus als iemand zegt 'Alles komt goed',

 glimlach ik. Niet omdat ik zeker weet dat het waar is, maar omdat ik hoop dat het deze keer wel zo mag zijn. Want alles voelt dubbel. Dubbel zoveel spanning, dubbel zoveel zenuwen, dubbel zoveel onzekerheid. Maar aan de andere kant hebben we ook dubbel zoveel geluk en dubbel zoveel liefde, en dat is mij heel veel waard. 

6 april 2021 staat weer voor de deur. Dat is 5 jaar geleden. Vijf jaar. Zo lang is het geleden dat ik haar voor het eerst zag. Dat ik haar heb ontmoet, en dat ik haar al los moest gaan laten. 

De donkere maanden hebben altijd iets met me gedaan. Minder licht, minder ruimte in mijn hoofd. Waar anderen het knus noemen, voelt het voor mij vaak alsof mijn wereld kleiner wordt, en de muren met de dag meer op me afkomen. En dan maakt het niet uit of ik in de woonkamer zit, of dat ik in de natuur ben, de muren zijn er. Fysiek, of mentaal. Zo worden de dagen korter, maar mijn gedachten niet. Ze stapelen zich op, draaien rondjes, en lijken meer gewicht te krijgen naarmate de zon zich minder laat zien. En zo voelt het nu ook. Het gaat weer bergafwaarts. Niet plotseling, niet met sirenes, maar op die stille manier die ik inmiddels herken. Alsof ik langzaam terrein verlies zonder precies te weten wanneer ik ben begonnen met afdalen. Mijn hoofd voelt zwaarder, mijn lijf trager. Mentaal ben ik afgemat, alsof zelfs de duivel nog niet in mijn schoenen zou willen lopen. 

"Als je een droom hebt, jaag hem dan na, want een droom zal jou niet achterna jagen."

Een zin uit een liedje wat ik weer vaak luister. En hij heeft me aan het denken gezet. Want waarom zou ik dingen doen die ik niet belangrijk, waardevol, leuk of nuttig vindt. En we hebben allemaal dromen. Dromen die op de achtergrond in je gedachten ronddwalen wanneer het stil is, of die je juist niet uit je hoofd krijgt. Soms groot en helder, soms vaag en bijna vergeten. Dromen over wie we willen zijn, wat we willen maken, waar we willen leven of hoe we ons willen voelen. Toch blijven veel van die dromen precies dat: dromen. Niet omdat ze onmogelijk zijn, maar omdat we wachten. Op het juiste moment. Op meer zekerheid. Op toestemming.

Bijna één jaar. Eén rondje om de zon zonder dat zij er is. 

Het lijkt alsof dit jaar de lengte had van een jaar op Mercurius. Als je het aan mij zou vragen, lijkt het alsof het afgelopen jaar geen 365 dagen had maar, klonk 88 dagen ook best wel realistisch. 

Zo'n jaar geleden wist ik nog niet dat ik aftelde. Dat elke gewone dag, elke routine, elke kleine gedachte nog onderdeel was van een wereld waarin mijn moeder er wel was.

Zes dagen. Zes onwerkelijk snelle, rauwe, chaotische dagen tussen 'er is iets mis' en 'ze is er niet meer'. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik in die dagen adem heb vastgehouden, en dat ik pas maanden later weer langzaam begon uit te ademen. Soms hapert dat nog steeds.

Een jaar zonder haar betekent een jaar van eerste keren: eerste feestdagen, eerste lente, eerste zwaluw, eerste trots creatief project wat ik haar niet heb kunnen laten zien. Maar ook: de eerste momenten waarop ik merkte dat ik verder bewoog, dat ik lachte zonder schuldgevoel, dat herinneringen zachter voelden en me niet meer direct emotioneel maakten.  

Normaal. Het is een woord wat in De Dikke Van Dale en elk ander woordenboek voorkomt. 

nor·maal (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)

1 volgens de regel; = gewoon: hij is niet normaal niet goed bij zijn hoofd; normaal gesproken gewoonlijk; niet normaal! uitroep als je iets zeer heftigs ondergaat; dat is de normaalste zaak van de wereld dat is vanzelfsprekend

2 niet klein, maar ook niet groot: een normale portie

Maar wat zeggen al die regels eigenlijk?

Is “normaal” wel te vangen in een definitie?
Wat voor jou normaal is, kan voor een ander een compleet nieuwe wereld zijn.

Kijk maar eens om je heen. Voor de een is het heel normaal om in een drukke kantoortuin te zitten, omringd door het geluid van toetsenborden en vergaderingen. Voor de ander is 'normaal' werken in stilte, tussen rouw en rituelen, misschien in de uitvaartzorg. En weer iemand anders noemt het normaal om nachtdiensten te draaien, of juist elke dag om vijf uur thuis te zijn.

"Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen." 

Ik voel, ik voel, wat jij niet ziet, en de kleur is...

grijs. Of soms lichtblauw. Soms vuurrood van woede, dan weer wit van vermoeidheid.

Ik voel van alles. Elke dag. Maar de kans is groot dat jij het niet ziet. Want ik ben erg goed geworden in het opzetten en ophouden van een masker. Soms is het lastig, dat voelen. Lastig, omdat ik ook een leven leid. Omdat ik óók de moeder die lacht, de vriendin die luistert. En ergens daaronder zit het nog steeds: dat stille verdriet, dat ik niet altijd kan of wil laten zien. Het voelt soms alsof ik een soort aan- en uitknop heb. Alsof ik zelf bepaal welk deel van mij zichtbaar mag zijn.
 > Aan, wanneer ik functioneer, lach, praat, luister, meedraai in het gewone leven.
> Uit, wanneer ik even niet toelaat wat er vanbinnen speelt.

Sommige dagen voelen licht. Dan geniet ik van een koffietje in de zon, dans ik de kamer rond op kindermuziek, lach ik om iets kleins en voel ik me gewoon mezelf. Dan vergeet ik bijna dat ik ooit zo’n pijn heb gehad, en dan vergeet ik het leed uit het verleden. Het leven voelt dan niet als ‘ervoor’ of ‘erna’, maar gewoon als nu. 

En dan zijn er dagen dat het anders is. Dan is er een soort zwart gordijn wat over alles heen hangt, en een schaduw die me blijft achtervolgen en alles me herinnert aan de dingen die me pijn hebben gedaan. Dan lijkt alles wat ik doe gedragen te worden door het gemis, en de pijn me blijft stalken, alsof ik er nooit meer vanaf kom. 

Trigger warning: dit verhaal gaat over depressie en kan woorden over suïcide bevatten. 

Het is alweer een maand geleden dat mijn vader, mijn vriend en ik, vertrokken om er een paar daagjes tussenuit te gaan. We gingen naar Zwitserland, dat was het hoofddoel van onze reis. En het verhaal eromheen, is wellicht wat extra bijzonder vergeleken met wat ik had gedacht toen ik in oktober vorig jaar op het idee kwam om dit in gang te zetten. Het verhaal, ga ik je zo in alle glorie even vertellen, gewoon, omdat het kan. Maar het is gewoon gek, wetende dat deze reis er wellicht ook niet had kunnen zijn, maar dat het er nu toch van kwam. En ook al was het zonder mam, ik denk dat ze vanaf waar ze ook mag zijn, heeft meegekeken. 

Op 25 april '25 spotte ik tijdens een wandeling langs de Maas de eerste zwaluw. Het was er ook maar een, die heel erg laag over de dijk en de uiterwaarden vloog. En normaal lette ik hier niet op. Het maakt(e) me eigenlijk niet uit wanneer er weer zwaluwen waren, maar dit jaar is dat toch een beetje anders. 

Mijn moeder was gek van zwaluwen. Ze vond ze mooie vogels, zo snel en gestroomlijnd door de lucht. En ik kan me geen jaar herinneren dat ze niet naar binnen stormde als ze er weer een had gespot, de eerste van het jaar. Dit schreef ze dan ook steevast op in haar agenda, en dat ga ik nooit meer vergeten. 

Het was ook gek. Ik wil niet zeggen dat ik in iets geloof, want ik weet niet wat. Maar de zwaluw die ik zojuist spotte, bleef ook in de buurt. Hij vloog niet weg, hij bleef laag en in de buurt vliegen. Misschien moet ik gewoon een beetje gaan geloven in iets, want wellicht geeft dat wat troost, of gebondenheid als ik het nodig heb.