Lieve Rosie & Lexie, 

Toen ik wist dat ik in verwachting was, kreeg ik weer een beetje hoop in het leven en alles om me heen. De kleuren verschenen weer, en werden steeds feller. Bij de eerste echo kwamen we erachter dat ik twee mensjes in mijn buik had. Ik was zo blij, maar ook zo bang tegelijkertijd. Zou dit wel goed gaan? Wordt het geen miskraam? Mogen jullie allebei gezond groot worden?

Kort na die eerste echo dacht ik dat het mis ging. Ik verloor bloed en niet zo'n beetje ook. Maar op de echo waren jullie er allebei nog. Zo klein als een bosbes, maar jullie waren er nog en de hartjes klopten nog. 

De weken gingen voorbij. Jullie werden groter, en mijn buik begon ook te groeien. Ik kon met week 13 al niet meer verbloemen dat ik in verwachting was. De 13-weken echo was perfect. Jullie waren enorm beweeglijk en soms lastig op beeld te krijgen, maar jullie groeiden goed. Een maand later kwamen we erachter dat jullie meisjes waren. Ikzelf had dit niet verwacht; ik was er zo van overtuigd dat ik een jongen en een meisje in mijn buik had. Maar toen ik hoorde dat het twee meiden waren, was ik dol gelukkig. Twee zusjes voor Eef, twee dochters voor mij en jullie papa. Ik bleef een meisjesmama, en ik keek nu al uit naar onze winkelmiddagen, het knutselen met z'n allen aan tafel, en het spelen met poppen. 

Maar toen ik vruchtwater verloor, durfde ik niet verder te dromen. Die dag dacht ik dat het voorbij was. Jullie papa en zusje praatten nog tegen mijn buik, en papa's woorden 'Als dit de laatste keer is dat ik tegen jullie praat; ik hou van jullie.', braken me in duizend stukjes. Ik was kapot van verdriet en angst toen ik de nacht inging. Ik sliep alleen in het ziekenhuis, en had een nachtmerrie dat ik op de wc zat en een van jullie geboren werd. Met die nachtmerrie in mijn hoofd liep ik nog een paar dagen rond, maar het bleef rustig. Ik kon zo nu en dan naar huis omdat het rustig bleef, en langzaam keerden mijn dromen over de toekomst terug. 

Maar toen werd alles weer anders. Met de geboorte van jou, lieve Rosie, bleven mijn dromen dromen. Ik zou jou nooit groot zien worden. Nooit zou ik met jou een mama-dochter middag hebben, alleen wij tweetjes, even erop uit. Samen even naar de speeltuin, terwijl je zusjes thuis zouden blijven. Nooit even knutselen, kleuren, of gek dansen op muziek. 

Jij maakte mij voor de derde keer mama. Jij bracht mij zoveel liefde, al kon ik die je maar 103 minuten geven. Zolang was je bij ons. Ik voelde me overweldigd door emoties, en omdat ik net van jou bevallen was, wisten ze niet of ik zo ook zou bevallen van jouw zusje. Die 103 minuten heb ik jou alles gegeven wat ik kon. En het spijt me zo. Je hoofdje was een beetje rood en opgezwollen. Waarschijnlijk heb je lang vast gezeten in mijn bekken, en ik hoop zo dat je er geen pijn door hebt gehad. Daar ben ik zo bang voor, dat je toch pijn hebt gehad, of ongemak. Dan heb ik in mijn taak als moeder gefaald. 

Toen jij overleden was, en het erop leek dat jouw zusje bleef zitten, bleef jij continu bij ons. Zelfs in het andere ziekenhuis stond je bij ons op de kamer. Elke dag keek ik naar je, hield ik je handje vast, gaf ik je kusjes. En elke dag groeide de hoop dat ik de liefde die ik jou niet meer kon geven, zou mogen gaan geven aan je tweelingzusje. 

Maar toen ik ziek werd, en het duidelijk werd dat jij, lieve Lexie, het niet meer leuk vond ik de buik, gingen die dromen weer weg. De artsen zouden gaan handelen om jou in leven te houden, maar ik was zo bang. Maar jij werd huilend geboren. Een geluid wat ik bij Rosie nooit heb mogen horen. Jij huilde hard, voor je kleine longinhoud, maar jij liet duidelijk merken dat jij er was. Je was zo mooi. Zo klein, maar zo perfect. 

Toen ik jou de eerste keer zag, vond ik het heel erg eng. Je zat aan zoveel draadjes vast, en ik vond het moeilijk om hoop te houden dat jij hier zou mogen blijven. Ik was heel bang dat je naar Rosie zou gaan, en ik jou ook los zou moeten laten. Dat zorgde ervoor dat ik het enorm moeilijk vond om me aan jou te hechten. Pas op dag twee van jouw leven durfde ik wat hoop te houden, want je deed het zo goed. Je had zoveel pit in je, je was zo'n levendig kindje in die couveuse. Met elk uur wat voorbij ging, werd de hoop groter. Het buidelen met jou hielp, want op dat moment voelde ik me weer een mama. Niet een persoon die toekijkt, maar een mama die er voor haar kindje kan zijn. 

Toen de eerste hobbel op de weg kwam, een ontsteking door een bacterie, vertrok de. hoop weer als sneeuw voor de zon. Maar het bleef goed gaan. Je werd niet echt ziek, en je kon dit aan. Jij was zo'n krachtig en dapper meisje. Je bent helemaal lekgeprikt aan infusen en prikjes, maar jij liet het allemaal maar gebeuren. Op die dag sprak de verpleging zelfs over het geven van Fentanyl tijdens verzorgingsmomenten, omdat jij vrijwel altijd heel hard deed tegenstribbelen. Maar daar was de kinderarts het gelukkig niet mee eens. Die avond heb je nog met papa gebundeld, en vertrokken wij, voor ons doen, op tijd naar het Ronald McDonald Huis, zodat we de dag erna wat meer energie hadden voor jou. 

De dag erna stonden we rustig op. We waren niet gebeld, dus dan zou het wel goed met je gaan. We hebben gedoucht, ontbeten, en liepen rustig richting de NICU. Maar je had gespuugd. En je buikje was wat boller. Een aantal onderzoeken later, was alle hoop en waren alle dromen weg. Ik durfde niet meer te denken aan een toekomst met jou, omdat ik een gevoel had dat ik die niet zou krijgen. 

Toen ze bezig waren om jou klaar te maken voor de couveusebrancard en het vervoer, bleef ik de gedachte hebben dat we de avond niet gingen halen. Ik wilde je het liefste uit de couveuse trekken, en je bij me neer leggen, zodat ik je nog voor de tijd die we hadden alle liefde kon geven. 

Maar ik had nog dat ieniemini beetje hoop. Minuscuul, maar het was er. Dat we die middag in Maastricht aan zouden komen, je daar gemonitord zou worden en we die avond daar in het Ronald McDonald zouden mogen slapen. En je elke dag nog konden knuffelen en met je konden buidelen. Dat de antibiotica zou werken, en je beter werd. Dat je uiteindelijk na een paar weken weer terug zou komen in Veldhoven omdat het veel beter ging. Maar toen wij de ambulance achter na gereden waren, en ik het telefoontje van de kinderarts kreeg voordat we bij het ziekenhuis waren, zakte alle hoop weg. 

Ik voelde aan alles dat we je zouden gaan verliezen. Toen ik je buikje zag, wist ik het bijna zeker. Alle hoop was weg. En toen ze jouw moesten opereren, voelde ik me machteloos. Er stonden wel tien mensen om je heen, al dan niet meer. Het voelde alsof de chirurg je open wilde maken als 'voorbeeld' voor de studenten geneeskunde, of de artsen in opleiding. Niet om jou te redden, maar als voorbeeld hoe darmen eruit zien als ze aangetast zijn door die bacterie. Ik wilde naar binnen stormen toen ik iedereen zag staan, en zeggen dat ze je met rust moesten laten. 

Want toen de chirurg binnen kwam om te vertellen dat hij niks meer kon doen, bevroor ik. Ik wilde gewoon naar je toe, maar emoties toonde ik op dat moment niet. Ik wilde jou zien. Niet dat hok, niet die chirurg, niet die kinderarts; jou. Maar toen ik jou zag, brak ik. Je lag zo rustig. Op je rug, iets wat je verschrikkelijk vond. Je was dan altijd aan het spartelen omdat je niet fijn lag. Maar nu was je stil. Je mondje open, je handen omhoog naast je hoofdje. En ik stond daar, naast jou, en ik moest jou laten gaan. Hoe kan ik jou laten gaan, als jij het enige bent wat mij nog hoop geeft dat het leven beter wordt na het verlies van Rosie?

Maar die uurtjes heb ik jou nog alles gegeven wat ik in me had. Elk grammetje liefde, elk kusje, elk lief woordje. Je hebt ze gekregen. En toen je bij me lag, en ik je dood zag gaan, en je hartje niet meer voelde kloppen, was ik ergens 'gerustgesteld' dat je weer bij Rosie was. Dat je niet alleen was. Jullie waren weer samen. Maar zonder mij. Zonder papa. Zonder jullie grote zus. 

Man. Wat is dit oneerlijk. Waarom typ ik dit, wetende dat jullie dit nooit gaan lezen? Ik kan jullie alle liefde geven die ik heb, maar jullie voelen het niet fysiek. Nooit een kusje, nooit een knuffel, niks. Waarom?! 

Met elke dag die voorbij gaat, voel ik mezelf verder weg van jullie. Elke minuut zorgt ervoor dat het laatste moment met jullie verder in het verleden ligt. Een laatste moment met jullie had ik nooit moeten hebben. En als dat moment er eenmaal was, had het moeten zijn dat ik dit leven zou verlaten, niet andersom. Dat jullie niet groot mogen worden, die gedachte alleen al, laat de tranen in mijn ogen verschijnen en ze stromen alsof ik een fontein te vullen heb.

Het is zo cru. Zo ontzettend cru. Ik kan niet meer normaal kijken naar zwangeren, naar baby's, naar kleine kinderen. En als ik dan een tweeling zie, breek ik. Ik had jullie aan de wereld moeten kunnen laten zien, in de wandelwagen, overal waar ik maar wil. Ik had jullie niet op een plankje moeten hebben staan in een kast. Want dat is hoe het is. Jullie spulletjes staan nu in een paar dozen, en spulletjes die ons aan jullie doen denken staan met foto's op een plankje, samen met Hailee. Wanneer Lexie ook thuis is, staan mijn drie dochters op een plank. Waarom staan jullie daar? Waarom liggen jullie niet gewoon fijn in mijn armen, of boven in een warm bed?

Het is zo oneerlijk. Wat had ik jullie graag hier gehad. Voor eeuwig en altijd. Nu om voor te zorgen en groot te zien worden, later om wijze levenslessen te geven en op bezoek te hebben. Dat jullie als (jong)volwassenen eens thuis aan zouden komen zodat ik jullie kon helpen met de was, of dat jullie gewoon hier een hapje wilden eten om zelf een keer niet te hoeven koken. 

Ik gun jullie de wereld. Ik had jullie de wereld gegund, en al het geluk erin. 

In een toekomst waar jullie er wel waren geweest, had ik alles ervoor gegeven om jullie gelukkig te zien. Om jullie op te zien groeien tot prachtige zelfstandige meiden, die soms nog even de adviezen van mama nodig hebben. 

Ik droom ervan, en hoop er elke nacht van te dromen, want daar, in mijn dromen, zie ik jullie terug. 

Ik hou zoveel van jullie. Zo enorm veel. 

Heel veel liefs, duizend kusjes en knuffels,

Mama

Een maand geleden veranderde mijn leven. De punt komma komma werd een feit, en er is een nieuw deel van mij geboren, terwijl een ander deel van mij stierf. Ik wist toen nog niet, dat de dagen die volgden een soort tussenhoofdstuk zouden zijn, en er een trilogie zou ontstaan. Het leven voor Hailee, het leven tussen Hailee, Rosie en Lexie in en het leven na Lexie. Geen enkele ouder zou ooit een leven na het leven van zijn kind moeten krijgen. En nu heb ik een leven na het leven van drie kinderen. 

De blauwe plekken in mijn ellebogen, de grote blauwe plekken op de buitenkant van mijn rechterhand, de plekken waar de trombosespuiten zijn gezet op mijn benen. Langzaam verdwijnen ze. En dat doet wat met me, dat laat me voelen dat mijn littekens, mijn pijn, afneemt en verdwijnt. Geloof me, de fysieke pijn is nog aanwezig. Want de wond van de keizersnede is nog volop aan het genezen. En dat vergeet ik soms. Want het is pas twee weken geleden dat ik onder het mes ging. Maar het liefste zou ik het huis alweer poetsen, het wandelen en hardlopen weer oppakken, en een abonnement op de sportschool nemen omdat ik behoefte heb om mezelf fysiek af te matten. 

Er zijn veel uitspraken die mensen ooit eens op papier hebben gezet, of in woorden hebben uitgedrukt. Denk hierbij aan 'Je krijgt nooit meer op je pad dan wat je aan kunt', 'Wat je niet doodt, maakt je sterker', of 'God geeft zijn zwaarste gevechten aan zijn sterkste soldaten', of de 'Never Broke a Bone-theorie', die erin gelooft dat wanneer je nog nooit een botbreuk hebt gehad, het betekent dat je zwaarste gevechten zich mentaal afspelen. 

Het knaagt aan me. Elke seconde van de dag, non stop, zonder een enkele pauze. Het voelt als een sluipende moordenaar, die steeds meer omhoog kruipt. En ik praat mezelf aan dat het onterecht is, maar dat stemmetje wint het niet van het gevoel. Het gevoel is duizend maal sterker dan de stem die zegt dat het niet zo is, en die stem die wordt steeds zachter, omdat ik het niet meer kan geloven. 

Een tweeling hoort het leven lang samen te zijn. Samen op te groeien, samen vallen, elkaar weer helpen opstaan. Ze moeten elkaar helpen als de een de hulp van de ander nodig heeft. En ja, soms zal dat niet zonder slag, stoot of discussie gaan. Maar ze zijn en blijven een tweeling, familie voor het leven. 

Altijd heb ik gedacht dat ik wist wat angst was. Dat ik dat gevoel kende, en echt doorhad hoe ultieme angst voelde. Maar dat wist ik niet. Wat ik dacht dat angst was, was slechts een beetje spanning of nervositeit. Het enige moment waarbij ik wellicht echte angst heb gevoeld was na Hailee's geboorte, toen ik een half uur lang geen idee had hoe het met haar ging, om vervolgens te horen te krijgen dat ze het niet heeft gehaald. Dat was angst. 

Het leek zo goed te gaan. Al een week was mijn buik rustig en had ik geen kramp meer gevoeld. Ik schreef die avond dat het zo rustig bleef nog een blog, over mijn gevoelens en het punt-komma-komma idee. Ik schreef dat zonder dat ik mezelf slecht voelde, of het idee dat er iets aan kwam. Maar niks was minder waar.

We zitten pas zo'n kleine vier weken in deze achtbaan, en het voelt nog alsof ik de pechvogel ben. Maar die vier weken voelen zoveel langer. De tijd gaat voorbij, want de dagen op de kalender veranderen, maar de tijd kruipt. Het gaat niet snel, het gaat langzaam. Elk uur is er een, en elk rustig uur voelt als een verademing. Vanavond zijn bijvoorbeeld de longrijpingsprikken ingewerkt. Dan hebben ze hun optimale effect bereikt, en de aankomende 7-14 dagen zwakt dit verder af. Als ik het zo zeg, 7-14 dagen, klinkt dat als een wereld in een ander universum. Ik weet niet hoe mijn leven er dan uit ziet. Lig in dan nog steeds in deze kamer met Rosie's zusje in mijn buik? Ligt zij in een andere kamer te strijden voor haar leven? Of zijn we thuis, en is het niet goed afgelopen? 

Leven. Je lijdt het, je leidt het. Ooit schreef ik hier een kort verhaal over. En nu voelt het weer zo. Je leidt je leven, maar soms lijdt je leven. Momenteel ben ik bezig met beide werkwoorden. Ik leid en ik lijd. En ik heb beide niet in de hand. Het gaat door, de wijzers op de klok gaan door, ze blijven niet stilstaan, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik zou willen dat ik de tijd stop kon zetten, en even het beeld kon bevriezen. Dat ik Rosie even vast kon houden, en gewoon haar oneindig vast zou kunnen houden. Dat het niet uitmaakt hoelang ik haar hier houd, want de tijd staat stil. Dat ik haar niet terug hoef te leggen in het water, maar gewoon tegen me aan kon houden. 

Dromen die herinneringen hadden moeten worden, blijven dromen.

04.08.2026 15:30u. Soms zijn er momenten waarbij je tussen hoop en vrees leeft. Je hoopt op het beste, maar tegelijkertijd vrees je voor het ergste. Op het moment dat ik dit schrijf, leef ik zo. Ik zit momenteel in een ziekenhuiskamer, te staren naar lege muren. Hier blijf ik sowieso nog ruim een half etmaal. Vanochtend werd ik wakker met het idee dat ik vocht verloor. Uiteindelijk verloor ik ook bloed. Dat is niet de eerste keer deze zwangerschap, dus je zou zeggen dat ik daar niet zo van schrik. Maar toch, doe je dat elke keer als er iets roods te zien valt. Om zeven uur vanochtend zaten we alweer in het ziekenhuis, en een test later kwamen we erachter dat er sprake is van vermoedelijk vruchtwaterverlies. De test die hier namelijk zekerheid in geeft viel positief uit. Maar... omdat er ook bloed bij zit, is deze test niet concreet en betrouwbaar genoeg. Dus nu blijf ik hier een nachtje slapen, niet wetende wat er nou 'lekte', tot een uur of 9 morgenvroeg. En dat is, zachtjes uitgedrukt, stom. Ik vind het niks. Ik vind er heel veel van, maar ik vind het a-relaxed om zo nog de uren door te komen. Op de echo waren nog kloppende hartjes te zien, en zo nu en dan voel ik echt nog wel wat getrappel, maar het is de onzekerheid die deze situatie extra naar maakt. Want moet ik nu stressen om iets wat wel aan de hand is, of stress ik nu voor niks? Ben ik mezelf zo gek aan het maken dat ik vanochtend vruchtwater ben verloren, of was het loos alarm?