De donkere maanden hebben altijd iets met me gedaan. Minder licht, minder ruimte in mijn hoofd. Waar anderen het knus noemen, voelt het voor mij vaak alsof mijn wereld kleiner wordt, en de muren met de dag meer op me afkomen. En dan maakt het niet uit of ik in de woonkamer zit, of dat ik in de natuur ben, de muren zijn er. Fysiek, of mentaal. Zo worden de dagen korter, maar mijn gedachten niet. Ze stapelen zich op, draaien rondjes, en lijken meer gewicht te krijgen naarmate de zon zich minder laat zien. En zo voelt het nu ook. Het gaat weer bergafwaarts. Niet plotseling, niet met sirenes, maar op die stille manier die ik inmiddels herken. Alsof ik langzaam terrein verlies zonder precies te weten wanneer ik ben begonnen met afdalen. Mijn hoofd voelt zwaarder, mijn lijf trager. Mentaal ben ik afgemat, alsof zelfs de duivel nog niet in mijn schoenen zou willen lopen. 

"Als je een droom hebt, jaag hem dan na, want een droom zal jou niet achterna jagen."

Bijna één jaar. Eén rondje om de zon zonder dat zij er is. 

Normaal. Het is een woord wat in De Dikke Van Dale en elk ander woordenboek voorkomt. 

Die zin ken je vast wel. En hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik voel dat het klopt. Het leven is niet automatisch een feest, het zijn wij die van het leven een feestje kunnen en mogen maken. En dat kan op duizend manieren. 

Ik voel, ik voel, wat jij niet ziet, en de kleur is...

Sommige dagen voelen licht. Dan geniet ik van een koffietje in de zon, dans ik de kamer rond op kindermuziek, lach ik om iets kleins en voel ik me gewoon mezelf. Dan vergeet ik bijna dat ik ooit zo’n pijn heb gehad, en dan vergeet ik het leed uit het verleden. Het leven voelt dan niet als ‘ervoor’ of ‘erna’, maar gewoon als nu. 

Trigger warning: dit verhaal gaat over depressie en kan woorden over suïcide bevatten. 

Het is alweer een maand geleden dat mijn vader, mijn vriend en ik, vertrokken om er een paar daagjes tussenuit te gaan. We gingen naar Zwitserland, dat was het hoofddoel van onze reis. En het verhaal eromheen, is wellicht wat extra bijzonder vergeleken met wat ik had gedacht toen ik in oktober vorig jaar op het idee kwam om dit in gang te zetten. Het verhaal, ga ik je zo in alle glorie even vertellen, gewoon, omdat het kan. Maar het is gewoon gek, wetende dat deze reis er wellicht ook niet had kunnen zijn, maar dat het er nu toch van kwam. En ook al was het zonder mam, ik denk dat ze vanaf waar ze ook mag zijn, heeft meegekeken. 

Op 25 april '25 spotte ik tijdens een wandeling langs de Maas de eerste zwaluw. Het was er ook maar een, die heel erg laag over de dijk en de uiterwaarden vloog. En normaal lette ik hier niet op. Het maakt(e) me eigenlijk niet uit wanneer er weer zwaluwen waren, maar dit jaar is dat toch een beetje anders. 

Als je mij al langer volgt, laat deze titel wellicht een belletje rinkelen. In mijn blog die ik na Hailee begon, had ik ook een blog geschreven met deze titel. Daarin maakte ik de oorzaak van overlijden bekend, en maakte ik duidelijk dat het woord in de titel twee enorm verschillende kanten heeft. En daar wil ik toch weer even over schrijven. 

Op een normale dag weet je normaliter niet wat je vier jaar geleden aan het doen was, hoe de omgeving rook en hoe warm het was in de ruimte waar je je bevond. Maar rond de tijd van 6 april weet ik alles. Vanaf 3 april kan ik eigenlijk tijdreizen, want ik weet het nog precies. In grove lijnen neem ik jullie even mee op die tijdreis, want over een paar dagen, weet ik het ook niet meer, tot volgend jaar.