Lieve Rosie & Lexie, 

Een maand geleden veranderde mijn leven. De punt komma komma werd een feit, en er is een nieuw deel van mij geboren, terwijl een ander deel van mij stierf. Ik wist toen nog niet, dat de dagen die volgden een soort tussenhoofdstuk zouden zijn, en er een trilogie zou ontstaan. Het leven voor Hailee, het leven tussen Hailee, Rosie en Lexie in en het leven na Lexie. Geen enkele ouder zou ooit een leven na het leven van zijn kind moeten krijgen. En nu heb ik een leven na het leven van drie kinderen. 

De blauwe plekken in mijn ellebogen, de grote blauwe plekken op de buitenkant van mijn rechterhand, de plekken waar de trombosespuiten zijn gezet op mijn benen. Langzaam verdwijnen ze. En dat doet wat met me, dat laat me voelen dat mijn littekens, mijn pijn, afneemt en verdwijnt. Geloof me, de fysieke pijn is nog aanwezig. Want de wond van de keizersnede is nog volop aan het genezen. En dat vergeet ik soms. Want het is pas twee weken geleden dat ik onder het mes ging. Maar het liefste zou ik het huis alweer poetsen, het wandelen en hardlopen weer oppakken, en een abonnement op de sportschool nemen omdat ik behoefte heb om mezelf fysiek af te matten. 

Er zijn veel uitspraken die mensen ooit eens op papier hebben gezet, of in woorden hebben uitgedrukt. Denk hierbij aan 'Je krijgt nooit meer op je pad dan wat je aan kunt', 'Wat je niet doodt, maakt je sterker', of 'God geeft zijn zwaarste gevechten aan zijn sterkste soldaten', of de 'Never Broke a Bone-theorie', die erin gelooft dat wanneer je nog nooit een botbreuk hebt gehad, het betekent dat je zwaarste gevechten zich mentaal afspelen. 

Het knaagt aan me. Elke seconde van de dag, non stop, zonder een enkele pauze. Het voelt als een sluipende moordenaar, die steeds meer omhoog kruipt. En ik praat mezelf aan dat het onterecht is, maar dat stemmetje wint het niet van het gevoel. Het gevoel is duizend maal sterker dan de stem die zegt dat het niet zo is, en die stem die wordt steeds zachter, omdat ik het niet meer kan geloven. 

Een tweeling hoort het leven lang samen te zijn. Samen op te groeien, samen vallen, elkaar weer helpen opstaan. Ze moeten elkaar helpen als de een de hulp van de ander nodig heeft. En ja, soms zal dat niet zonder slag, stoot of discussie gaan. Maar ze zijn en blijven een tweeling, familie voor het leven. 

Altijd heb ik gedacht dat ik wist wat angst was. Dat ik dat gevoel kende, en echt doorhad hoe ultieme angst voelde. Maar dat wist ik niet. Wat ik dacht dat angst was, was slechts een beetje spanning of nervositeit. Het enige moment waarbij ik wellicht echte angst heb gevoeld was na Hailee's geboorte, toen ik een half uur lang geen idee had hoe het met haar ging, om vervolgens te horen te krijgen dat ze het niet heeft gehaald. Dat was angst. 

Het leek zo goed te gaan. Al een week was mijn buik rustig en had ik geen kramp meer gevoeld. Ik schreef die avond dat het zo rustig bleef nog een blog, over mijn gevoelens en het punt-komma-komma idee. Ik schreef dat zonder dat ik mezelf slecht voelde, of het idee dat er iets aan kwam. Maar niks was minder waar.

We zitten pas zo'n kleine vier weken in deze achtbaan, en het voelt nog alsof ik de pechvogel ben. Maar die vier weken voelen zoveel langer. De tijd gaat voorbij, want de dagen op de kalender veranderen, maar de tijd kruipt. Het gaat niet snel, het gaat langzaam. Elk uur is er een, en elk rustig uur voelt als een verademing. Vanavond zijn bijvoorbeeld de longrijpingsprikken ingewerkt. Dan hebben ze hun optimale effect bereikt, en de aankomende 7-14 dagen zwakt dit verder af. Als ik het zo zeg, 7-14 dagen, klinkt dat als een wereld in een ander universum. Ik weet niet hoe mijn leven er dan uit ziet. Lig in dan nog steeds in deze kamer met Rosie's zusje in mijn buik? Ligt zij in een andere kamer te strijden voor haar leven? Of zijn we thuis, en is het niet goed afgelopen? 

Leven. Je lijdt het, je leidt het. Ooit schreef ik hier een kort verhaal over. En nu voelt het weer zo. Je leidt je leven, maar soms lijdt je leven. Momenteel ben ik bezig met beide werkwoorden. Ik leid en ik lijd. En ik heb beide niet in de hand. Het gaat door, de wijzers op de klok gaan door, ze blijven niet stilstaan, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik zou willen dat ik de tijd stop kon zetten, en even het beeld kon bevriezen. Dat ik Rosie even vast kon houden, en gewoon haar oneindig vast zou kunnen houden. Dat het niet uitmaakt hoelang ik haar hier houd, want de tijd staat stil. Dat ik haar niet terug hoef te leggen in het water, maar gewoon tegen me aan kon houden. 

20 augustus, 2:14u. De wereld stond even stil. Stilletjes, zonder gehuil, kwam jij ter wereld, lieve Rosie. Je was veel te klein om deze wereld te trotseren. Ik was net 23+4 weken in verwachting van jou, en je werd op mijn borst gelegd. Hier heb ik je vastgehouden, geknuffeld, en alle liefde gegeven die ik kon. Soms probeerde je nog adem te krijgen, maar langzaam werd je hartslag trager. Maar jij, dappere strijder, hebt het nog lang volgehouden. Om 3:57u nam je afscheid van deze wereld en besloot je dat je in de sterren verder wilde gaan dansen samen met Hailee. 

04.08.2026 15:30u. Soms zijn er momenten waarbij je tussen hoop en vrees leeft. Je hoopt op het beste, maar tegelijkertijd vrees je voor het ergste. Op het moment dat ik dit schrijf, leef ik zo. Ik zit momenteel in een ziekenhuiskamer, te staren naar lege muren. Hier blijf ik sowieso nog ruim een half etmaal. Vanochtend werd ik wakker met het idee dat ik vocht verloor. Uiteindelijk verloor ik ook bloed. Dat is niet de eerste keer deze zwangerschap, dus je zou zeggen dat ik daar niet zo van schrik. Maar toch, doe je dat elke keer als er iets roods te zien valt. Om zeven uur vanochtend zaten we alweer in het ziekenhuis, en een test later kwamen we erachter dat er sprake is van vermoedelijk vruchtwaterverlies. De test die hier namelijk zekerheid in geeft viel positief uit. Maar... omdat er ook bloed bij zit, is deze test niet concreet en betrouwbaar genoeg. Dus nu blijf ik hier een nachtje slapen, niet wetende wat er nou 'lekte', tot een uur of 9 morgenvroeg. En dat is, zachtjes uitgedrukt, stom. Ik vind het niks. Ik vind er heel veel van, maar ik vind het a-relaxed om zo nog de uren door te komen. Op de echo waren nog kloppende hartjes te zien, en zo nu en dan voel ik echt nog wel wat getrappel, maar het is de onzekerheid die deze situatie extra naar maakt. Want moet ik nu stressen om iets wat wel aan de hand is, of stress ik nu voor niks? Ben ik mezelf zo gek aan het maken dat ik vanochtend vruchtwater ben verloren, of was het loos alarm?