We zitten pas zo'n kleine vier weken in deze achtbaan, en het voelt nog alsof ik de pechvogel ben. Maar die vier weken voelen zoveel langer. De tijd gaat voorbij, want de dagen op de kalender veranderen, maar de tijd kruipt. Het gaat niet snel, het gaat langzaam. Elk uur is er een, en elk rustig uur voelt als een verademing. Vanavond zijn bijvoorbeeld de longrijpingsprikken ingewerkt. Dan hebben ze hun optimale effect bereikt, en de aankomende 7-14 dagen zwakt dit verder af. Als ik het zo zeg, 7-14 dagen, klinkt dat als een wereld in een ander universum. Ik weet niet hoe mijn leven er dan uit ziet. Lig in dan nog steeds in deze kamer met Rosie's zusje in mijn buik? Ligt zij in een andere kamer te strijden voor haar leven? Of zijn we thuis, en is het niet goed afgelopen?
Over die laatste optie wil ik eigenlijk niet eens nadenken. Maar het is wel de gedachte die me wakker houdt. Dat ik straks nog een afscheid moet regelen, en ik drie kinderen heb verloren. Die gedachte gaat niet uit mijn hoofd en ik word er gek van. Je zult wellicht denken, 'zet hem van je af', maar zo makkelijk is dat niet. Op dit moment is dit 66% van wat ik ken als het aan komt op geboortes. Geen kraamweek, maar een uitvaart. Ik wil niet dat dat straks 75% is. Ik wil dat dat 50% is. Dat Rosie's zusje het aardse zusje van Aevee mag worden en blijven, en zij samen onze wereld hier mooier mogen gaan maken en we samen avonturen mogen gaan beleven. Avonturen voor een gezin van zes, maar met een gezin van vier.
Het normale leven lijkt gewoon zo ver weg. Ik heb gisteren twee uur door kunnen brengen met Aevee. Mijn man haalde haar op van school en kwam deze kant op met haar, maar na een uur of twee was het voor haar tijd om terug te gaan naar opa & oma, omdat wij haar hier in verband met haar coeliakie geen eten aan kunnen bieden. Want dat is ondertussen ook gebeurd. In de tijd dat ik in Venlo lag, werd zij gediagnosticeerd met coeliakie. De kans was al aanwezig als we kijken naar eerder bloedonderzoek, maar na een afspraak bij de kinderarts was de bevestiging er. En het is geen erge diagnose. Je kunt er met aanpassingen een prima leven mee leiden zonder al te veel 'nee' te moeten zeggen tegen dingen. Maar ik had dit zo graag met haar ontdekt. Ik was zo graag samen met haar naar de supermarkt gegaan om op elke verpakking te kijken wat ze wel en niet mocht, om samen in de avond of de weekenden in de keuken te staan en koekjes en brood te bakken. Ik verlang daarnaar. Naar normaliteit. En naar mezelf weer mezelf voelen. Want met elke dag die voorbij gaat, voel ik dat de oude ik langzaam in een put zakt. En er zal vast wel een keer een touw in de put gegooid worden zodat ik omhoog kan klimmen, maar voor nu is dat touw er nog niet, en wordt de put alleen maar dieper.
Zo heb ik sinds gisteravond echt een baaldag. Ik had gehoopt dat die met een nacht slaap wel voorbij zou gaan, maar helaas. Vanochtend stond ik niet bepaald beter op. Het hart voelde nog steeds zwaar. En de hoofdpijn waarmee ik wakker werd maakte het gevoel alleen maar zwaarder. Vandaag is het gewoon zo'n dag dat ik weinig ruimte heb. Weinig ruimte om toe te staan dat ik pijn heb, fysiek, mentaal, welke pijn dan ook. Het mag er even niet zijn, maar het is er wel. Fysiek gaat het namelijk redelijk oké met me. Rosie is vandaag alweer een week bij ons, en ondanks dat de bevalling van een baby met Rosie's termijn anders is dan na een voldragen zwangerschap, ben ik toch bevallen. Ik heb weeën gehad, ze weg moeten puffen, het gevoel gehad dat ik uit elkaar getrokken werd en heb haar toch op de wereld gezet. Ik heb bloed verloren, en ben daar nu nog herstellende van, vooral hopende dat het ijzerinfuus van afgelopen weekend binnenkort zijn vruchten af gaat werpen. Tegelijkertijd ben ik nog steeds zwanger, zit ik 'vast' in een kamer van zo'n twintig vierkante meter en speelt mijn hele leven zich nu hier af, niet wetende hoe het volgende uur eruit gaat ziet.
Zo ben ik ook oprecht bang voor de meest simpele dingen. Ik ben bang om naar de wc te gaan. Ik ben bang om te snel op te staan. Ik ben bang om te gaan slapen. Alles wat zo normaal is, zorgt voor een mate aan angst die ik niet anders kan beschrijven dan naar en stom. Ik wil gewoon weer mezelf even normaal voelen. Al is het maar voor een seconde. Maar zelfs naar mezelf kijken brengt dat normale beeld niet terug. Er zit een waaknaald in mijn linkerarm. Een oud wondje van een oude waaknaald op mijn linkerhand. Een verse wond van de vorige waaknaald op mijn arm rechts, die soms even uit het zicht raakt door een ziekenhuisarmband met wie ik ben. De holtes van mijn ellebogen zijn blauw door het vele bloedprikken, en sinds vanmiddag zit er een plakker aan mijn buik die de harttonen van de baby registreert. En het uitzicht wat ik heb, is beperkt tot deze kamer. Ik kijk soms even naar buiten als ik van de wc af kom. Dan geniet ik even van de buitenlucht en van de bamboe die op de binnenplaats groeit waar ik op uit kijk. Maar dan is het uitzicht weer hetzelfde. Ik lig in het bed, en aan dat beeld veranderd voor nu niks meer. En ik weet dat het voor een goed doel is. Een heel goed doel. Maar dat maakt het niet minder lastig om hier goed mee om te kunnen gaan.
Dat uitzicht waar ik het over had veranderd ook vanaf zaterdag. Dan is het kastje waar Rosie op staat weg. Zaterdag is namelijk haar uitvaart. En daar heb ik moeite mee, dat zal je niks verbazen. Het gaat dan de laatste keer zijn dat ik haar even aan kan raken. Even naar haar kan kijken. Haar handje even kan strelen, haar over haar wangetje kan aaien. Dan is het definitief. En ze komt uiteindelijk weer bij ons thuis. Dan maken we een mooi plekje voor haar, en vieren we haar bestaan elke dag. Al zal dat vieren regelmatig met een traan zijn, maar hopelijk soms ook met een lach. We maken er wat moois van, voor haar. Met een knuffeltje, een beeldje, een kaarsje. Net als voor haar zus Hailee, maken we er wat moois van. Al hoop ik dat het dan klaar is. Ik heb geen planken meer over in de kast om nog meer verlies te dragen.
Na Hailee's overlijden heb ik een kleine tattoo laten zetten. Een vlindertje met een punt-komma, met de beredenering dat er een leven voor en een leven na Hailee is. En nu is er weer een nieuwe komma aangebroken. Maar er is geen leesteken die een 'punt-komma-komma' heet. Het zou ook te gek voor woorden zijn als er zoveel komma's kunnen zijn in een leesteken. Want in een normaal leven zou je niet voor zoveel opgaves moeten komen te staan. Een hobbel op de weg is oké, daar wordt je sterker van, daar ben ik het mee eens en zelfs een beetje van overtuigd. Maar dit gaat zelfs mij een deur te ver. Het is niet de bedoeling dat je na elke hobbel die je tegenkomt, er zich weer een nieuwe hobbel al dan niet nog groter dan de vorige vormt.
Maar het past wel in deze situatie. Er is een leven voor Hailee. Er is een leven tussen Hailee en Rosie in. Er is een leven na Rosie. Hailee's overlijden bracht me van de kaart, en het liet mezelf in de put zakken. Maar ik kreeg Aevee, en zij bracht mijn leven weer kleur. Zo'n 4,5 jaar later, nu, is Rosie erbij. Ook zij bracht een vorm van kleur, al waren deze ook in grijstinten aanwezig. Maar zij laat mij weer nadenken over het doel van het leven, over wat nu belangrijk is en wat er nu echt toe doet. En het hoofdstuk van Rosie is nog niet klaar, want haar zusje hoort daar voor ook voor altijd bij. Ik hoop zo dat zij geen nieuwe komma wordt, dat ik voor haar geen plank hoef klaar te maken, en zij gewoon ons leven over een paar weken of maanden nog meer felle kleuren mag gaan geven. En hoe ik dan in het leven sta, dat is een zorg voor dan. Wat ik wel weet, is dat niks belangrijker is dan familie en gezondheid. Ik zou niet weten wat ik nu zonder mijn man en Aevee zou moeten. Of ik dan nog de kracht zou hebben om door te gaan en te vechten, om mezelf staande te houden in deze wankele wereld. Ik heb geen idee. Maar zij zorgen ervoor dat ik door kan gaan, net als dat kleine wondertje wat nog zo lekker trappelt in mijn buik. Met hen hoop ik de wereld aan te kunnen. Samen, als gezin van vier. Met twee engeltjes die vanuit boven met ons meegaan, en ons nooit uit hun zicht verliezen. Dat we samen herinneringen mogen gaan maken, avonturen mogen gaan beleven, en heel veel sterrenkusjes naar de hemel kunnen sturen, zolang het maar met z'n vieren gaat mogen zijn.
Reactie plaatsen
Reacties
💗🍀🫶