Pechvogel

Morgen weet ik meer. Maar tot die tijd, voelt het even alsof ik terug wordt gezogen naar 2021. Hailee's bevalling begon ook met vliezen die gebroken waren, maar wat ik niet doorhad. Ik liep daar ook al een dag of twee mee voordat ik aan de bel trok. Maar dat gevoel is toch anders dan nu. Nu is het te vroeg. Ik ben pas 21+2 weken zwanger. Als dit nu geen loos alarm is, zit ik nog drie weken voor de levensvatbaarheid, laat staan een ongecompliceerde bevalling en eerste maanden voor de tweeling. 

11.08.2026 17:45u. Het is een week geleden dat ik bovenstaande schreef. Een dag later werd ons vermoeden bevestigd en zagen we nog een keer een positieve test. Eenmaal van die 'definitieve' schrik bekomen, gingen we op donderdag naar huis, met strikte beladviezen, hygiëneregels en dingen die ik thuis moet doen om mezelf in de gaten te houden. Op vrijdag hadden we in de ochtend weer een controle, en in de middag zaten we weer op een spoedspreekuur. Die keer was alles nog oké en acceptabel, en dus kon een verjaardagsfeestje wat in de agenda stond die dag later doorgaan. Wel met strikte rust, ik mocht nog stukjes lopen naar de wc, maar het liefste de hele dag zitten, of liggen en rusten. 

Dat feestje hebben we ook gehad. En ik heb me rustig gehouden. Ik zat buiten in de tuin op een stoel en ben alleen opgestaan voor de wc, of om even boven op bed te gaan liggen.

Toen de avond eenmaal was aangebroken en ik in bed lag, voelde ik opeens een kramp. Gedurende deze kramp betrapte ik mezelf erop dat ik het dekbed aan het fijnknijpen was. Hm, dat voelde vreemd. Ik ging even op de rand van het bed zitten en pakte de stopwatch op mijn telefoon erbij, en wachtte af of er nog een kwam. Een kleine vijf minuten later zat ik er weer een weg te puffen. Vijf minuten later weer. Dit was het begin van het einde, was wat ik dacht.

We belden het ziekenhuis en konden weer direct komen. Eef lag lekker te slapen, de buurman kwam even in huis totdat opa gearriveerd was en we reden naar het ziekenhuis. Ik shakete de hele weg erheen. Adrenaline nam het over, maar de pijn bleef komen. Er werd een echo gemaakt en beide baby's deden het nog goed. Baby 1 was voorzien van minder vruchtwater, maar het zag er desondanks goed uit. Maar die krampen, die bleven komen. Vijf uur later had ik het idee dat ze minder werden. En toen waren ze opeens zo goed als weg. Toch werd besloten om me op te nemen en af te wachten wat er zou gaan gebeuren. 

Die nacht heb ik verbazingwekkend toch wat slaap kunnen krijgen. De dag erna had ik zo nu en dan nog krampen die ik weg moest zuchten/puffen, het bloedverlies bleef. Maandagochtend na een echo en overleg met de arts besloten om nog even in het ziekenhuis te blijven, omdat ik voor alles wat niet goed voelt moet bellen. Twee krampen in tien minuten: bellen. Meer bloedverlies: bellen. Mezelf niet fit voelen: bellen. En met de aangeraden bedrust die ik nu heb is het op- en neer moeten rijden naar het ziekenhuis en dus het in- en uitstappen in de auto geen ideale situatie. Totdat het goed voelt, blijf ik. Iedereen hier is zo ongelofelijk lief voor ons. Zelfs mijn man mag blijven, al was dit nou niet perse onze vakantiebestemming. Want dit alles begon op onze tweede vakantiedag. Ik was graag op vakantie gegaan waarbij ik ook een ontbijtbuffet had en waar er 's avonds voor me gekookt zou worden, maar dan wel in een andere setting. 

Momenteel leef ik tussen hoop en vrees. Ik wil hoop houden dat ze het nog enkele weken, het liefste maanden, vol gaan houden. Maar ik vind het zo eng, spannend en onzeker. Ik heb de controle er niet over. Als ik ziek word is het klaar, als de bevalling zou beginnen is het de vraag of er maar 1 baby komt of dat ze allebei komen. En telkens wanneer het goed lijkt te gaan, komt er iets terug, of iets nieuws bij. Het is zo'n rollercoaster aan emoties en gevoelens, en de verschillende scenario's die in mijn hoofd rondzweven laten me niet los. 

Want het kan goed gaan. Binnenkort hebben we een afspraak staan in Maastricht, en dan zouden we bijna bij die magische grens van 24 weken zijn. Maar dan? Word ik opgenomen in Maastricht? Kan ik thuis blijven? Willen we actief handelen vanaf 24 weken of pas vanaf een latere termijn? Blijf ik gezond, krijg ik geen infectie?

Of gaat het fout, en heb ik voor die grens van 24 weken twee kinderen verloren? Ik wil hier niet te veel over na denken. We hebben laatst wel gepraat met een verpleegkundige die verlieskundige is, dus die ons wat dingen heeft laten zien over bv. de watermethode, eventuele koesternestjes, memoryboxen. En dat was confronterend. Hailee kwam in elk ding terug naar boven, met een hoop tranen tot gevolg. Maar ook die gevoelens mogen er zijn. Want de kans dit er gewoon in dat dit mis gaat, dat is geen geheim.

Maar met alles wat ik in me heb, probeer ik daar zo min mogelijk aan te denken. Mijn copingsmechanisme van het weglachen, het optimisme is nog aanwezig, al merk ik wel dat het soms ook effe niet lukt om mezelf groot te houden. En, zoals mijn psycholoog zegt, is dat ook heel menselijk. Het is niet niks. Ik heb al zoveel op mijn pad gehad en dan komt dit er ook nog eens bij. Soms vraag ik me af waarom het altijd bij mij gebeurt. Het verbaast me ook niet dat het mij gebeurt. Een van mijn eerste reacties was dan ook 'Heb ik weer'. Gezien alles wat er in het verleden al is gebeurd, is dat denk ik ook een hele normale reactie. 

De toekomstplannen die we hadden, de dromen die we hadden, het is allemaal nog maar de vraag of we die waar kunnen gaan maken. Eindelijk waren we echt bekomen van het idee dat we twee kindjes zouden krijgen. De kinderwagen is gekocht, de babybedjes staan klaar om in elkaar gezet te worden. Kleertjes liggen al in de lade van de commode. Een grotere auto is gekocht. En nu dit. De materialen en goederen kunnen me gestolen worden, maar het beeld dat het misschien allemaal zo nooit gaat mogen zijn doet zo enorm veel pijn. Mentaal is het een klap waar je u tegen zegt. En je probeert er maar het beste van te maken, maar met de hele dag eigenlijk niks mogen, is dat best wel lastig. 

De vakantie die we nu hadden met z'n drietjes valt in duigen. We hadden zoveel leuke dingen om te gaan doen. Ondanks dat de ziekenhuisafspraken en mijn therapie met de psycholoog door zou gaan, wilden we er wat leuks van proberen te maken. We zouden koeien gaan knuffelen, uiteten, de zonsverduistering bekijken met een gezellige picknick er aan vooraf. We wilden gaan kamperen in de tuin, want dat leek Eef zo leuk. En nu zie ik haar weinig. En dat is voor mij heel klote, maar zij heeft nu even op een andere plek een stabiele thuisbasis zonder zich af te moeten vragen waar mama nu weer is, en of we nog wel naar de speeltuin kunnen, of dat mama weer eens naar de dokter moet. Want als je dochter zo'n uitspraken doet, breekt je hart ook in duizend stukjes kan ik je vertellen.