De weken gingen voorbij. De zwangerschap was niet makkelijk. Ik had vaak last van bloedverlies en fysiek kwam de klap hard aan. Maar we hadden echo na echo, de ene nog mooier dan de ander. Bij 17 weken kwamen we erachter dat we twee dochters zouden krijgen. Wat een meidenboel zou ons huis mogen gaan worden. We waren overspoeld door geluk, en na weer een prachtige 20-weken echo hadden we echt hoop dat dit goed zou komen, dat we een gezin zouden mogen worden van vijf. 

Maar op 4 augustus werd ik wakker met vocht- en bloedverlies. De dag erna werd bevestigd dat ik vruchtwater verloor. Dat was veel te vroeg. Ik was pas 21 weken in verwachting. Dagen van ziekenhuisverblijven en -bezoeken volgden, en het leek zo goed te gaan. Ik werd niet ziek, de bevalling begon niet. Ik had wel heel veel last van krampen, harde buiken, en het bloedverlies bleef. Maar telkens was het vals alarm, want de krampen zwakten altijd af. Tot de avond van 19 augustus. Die middag waren we naar het MUMC geweest voor een gesprek over de mogelijkheden vanaf 24 weken. De kans was immers groot dat ik te vroeg zou bevallen. Maar ik hield het al 2,5 week vol, dus ik moest en zou het langer volhouden. 

Maar die avond, na terugkomst uit Maastricht, bleven de krampen. Een uurtje heb ik, met behulp van pethidine, kunnen slapen, maar toen ik zelfs door dit middel heen wakker werd, wist ik dat het was begonnen. In de nacht van 20 augustus, werd om 2:14u Rosie geboren met 23+4. Ze heeft op mijn borst gelegen, vanaf haar eerste adem, tot haar laatste. Bijna twee uur heeft ze ons liefde gegeven, en hebben wij haar liefde mogen geven, maar om 3:57u is zij in de sterren verder gaan dansen met Hailee*. Maar de bevalling zette niet door. Het zusje van Rosie bleef in mijn buik zitten. De krampen verdwenen, ondanks dat de placenta van Rosie nog in mijn buik zat. Er werd gehandeld om af te wachten. 

Na een minder prettige ervaring tijdens een nieuw gesprek in het MUMC, zijn we via een second opinion in het MMC in Veldhoven beland. Hier werd met ons meegedacht, en zij waren het ermee eens dat het veilig genoeg was om af te wachten wat er zou gebeuren. Ik werd opgenomen en meerdere keren per dag gecontroleerd en gemonitord. Het leek erop alsof dit een heel erg lange opname kon worden, totdat ik in de avond van 27 augustus weer krampen kreeg. Er was geen ontsluiting, dus men hoopte weer op vals alarm. Maar toen ik ziek werd, was het tijd om de baby te halen. Voor mijn veiligheid, en die van de kleine. 

Op 28 augustus, om 6:40u, werd Lexie geboren met een termijn van 24+5. Ze was zo klein. Maar ze kwam huilend uit de buik. Het zachtste huiltje vulde de OK en vulde mijn hart met hoop. Ze werd opgenomen op de NICU, en ze liet merken dat ze een karakter had waar je u tegen zegt. Ze vocht hard, reageerde op onze aanwezigheid, en als je haar speen afpakte, had je een probleem, want dan begon ze te slaan en van zich af te trappen. Dat was echt haar beste vriendin. 

Het leek zo goed te gaan. Maar op 4 september brak er paniek uit. Ze had een darmbacterie, en ze hoopten dat antibiotica en het tijdelijk stoppen met de sondevoeding genoeg zou zijn. Maar preventief zou ze overgebracht moeten worden naar Maastricht, omdat daar een kinderchirurg aanwezig is. Het vervoer hiernaar werd geregeld, maar voor vertrek vanuit Veldhoven ging ze al achteruit. In de ambulance verslechterde de situatie, en in Maastricht stond de chirurg al klaar om te opereren. We hebben haar nog even kunnen zien voor de operatie. Maar twintig minuten nadat de operatie gestart was, kwam de chirurg ons vertellen dat hij niks meer kon doen. Haar darmen waren te dood om nog te redden. We moesten daar afscheid van haar nemen. Ik heb haar in mijn armen mogen houden, en om 17:29u is Lexie naar haar tweelingzusje Rosie en Hailee gegaan. 

De realiteit is nu dat ik vier dochters heb. Maar ik heb er maar eentje die ik kan knuffelen. Ik ben mama van vier, maar mag er maar een groot zien worden. Dat zou geen realiteit moeten zijn, hoogstens een nachtmerrie. Maar helaas leef ik in die nachtmerrie, en kan ik er niet uit wakker worden. Want dit is mijn realiteit. Dit is mijn leven. Dit is wat ik met mij mee ga dragen, voor altijd.