Het leek zo goed te gaan. Al een week was mijn buik rustig en had ik geen kramp meer gevoeld. Ik schreef die avond dat het zo rustig bleef nog een blog, over mijn gevoelens en het punt-komma-komma idee. Ik schreef dat zonder dat ik mezelf slecht voelde, of het idee dat er iets aan kwam. Maar niks was minder waar.
Maar een uur na het publiceren van die blog, voelde ik opeens een harde buik. Niks geks, gewoon opeens een harde bal in mijn buik. Maar niet veel later, nog een. Ik wachtte het af, want vaak trekt dat zo weer weg. Ik had, eerlijk gezegd, die dag ook iets meer gedaan dan wat ik normaliter deed. Net die extra keer uit bed komen om even naar Rosie te kijken, of om mijn waterfles te vullen uit de kraan. Ik wuifde het weg, want dit was al wat bekend en niet meer weg te denken uit het 'normale' leven. Maar toen ik eenmaal naar de wc ging, zag ik weer meer bloedverlies. Er werd een echo gemaakt om placenta problemen uit te sluiten. Hier was niks geks op te zien, dus met een paracetamolletje erin weer verder met de avond. Rond een uur of negen kreeg ik ook opeens pijn bij de harde buiken. De NIEM, een nieuwe vorm van CTG waarmee het MMC aan het onderzoeken is hoe dit werkt, registreerde deze ook.
Ik gaf dit aan bij de verpleegkundige, en zolang de hartslag van de baby en mijn controles goed waren, konden ze er eigenlijk niks mee. Om tien uur 's avonds werd ik niet goed. Mijn hartslag zat continu al rond de 80 á 90, maar hij zakte naar 60. Ik voelde me slap, alsof ik elk moment kon gaan overgeven en van het padje zou gaan. De verpleging kwam binnen en heeft me op bed geholpen. Ik zat op de rand van het bed maar ik kon elk moment omvallen. Ze hielp me op bed, een arts-assistent kwam binnen en er werd een drukzak opgehangen met vocht in de hoop dat mijn bloeddruk omhoog zou gaan. Er werd gecheckt of ik ontsluiting had, maar dit konden ze niet opmerken. Een uur of anderhalf uur later werd ik weer wat meer helder, en was ik weer meer aanwezig in de ruimte. De krampen waren niet weggeweest, en ze kwamen nu met een frequentie. Elk half uur had ik er een stuk of zes, en zat ik ze weg te puffen en in de hand van Timon te knijpen alsof mijn leven ervan af hing.
De hartslag van de baby ging iets omhoog. Dit gingen ze in de gaten houden, want dit mag niet te lang aanhouden. Maar ik had nog geen koorts, dus er waren nog geen grote alarmbellen dat het tijd was om haar te gaan halen. Ik moest proberen wat rust te pakken, en hopelijk was dit gewoon vals alarm, iets wat ik de voorgaande weken al vaker had meegemaakt.
Uren gingen voorbij, met om de plus-minus vier minuten een 'kramp' die zo'n halve tot hele minuut aanhield. Er werd nog een keer gecheckt voor ontsluiting, maar de baarmoedermond was toch weer volledig dicht gaan staan na de bevalling van Rosie. Ik kon helaas geen pijnstilling krijgen. Als het namelijk vals alarm was, was het prima geweest. Maar omdat ze dat niet konden garanderen, en het wel het echte werk zou blijken, zou de baby geboren worden met een middel wat voor sufheid zorgt. Iets wat je niet wilt hebben bij een prematuur.
Rond een uur of drie dacht ik even dat de krampen wat minder werden. Dit zagen ze ook op de NIEM. In plaats van 6 krampen, had ik er nog maar 4. Even dacht ik dat het weer af zou zwakken. Maar niks was minder waar. Om een uur of half zes kwam er een verpleegkundige en arts-assistent binnen met de conclusie dat de hartslag van de baby tachycardie vertoonde. Haar hartslag kwam niet meer onder de 170 uit, terwijl dit idealiter tussen de 140-160 in moet zitten. Mijn hartslag was ook verhoogd, en zat continu rond de 120. Mijn temperatuur werd gemeten en er verscheen bijna 39 graden koorts op het scherm, terwijl ik een kleine twee uurtjes geleden nog paracetamol had gehad. Ik gloeide ook als een vuurhaard. Ik werd nogmaals getoucheerd om te kijken of er iets aan de gang was, maar alles zat nog steeds dicht. Ze liepen weg, wel met de verkondiging dat ik niks meer mocht eten, want de kans was groot dat we haar snel zouden gaan ontmoeten.
Een kwartier later kwam de dienstdoende gynaecoloog binnen wandelen en hij verkondigde wat we al dachten. Een OK-team werd in huis gehaald, en we zouden daar zo snel mogelijk naar toe vertrekken om een keizersnede uit te gaan voeren. Ik vertoonde tekenen van infectie, de baby had stress en vond de buik niet meer leuk. Hij verliet de kamer, en binnen twintig minuten stond de lieve verpleegkundige die er de hele nacht voor ons was weer naast mijn bed om te vertellen dat we naar de OK konden vertrekken, omdat iedereen in huis was.
Ik kreeg een mooi blauw schort aan, en we vetrokken naar de OK. Op de verkoeverkamer werden snel wat vragen gesteld, maar ik kon vrijwel meteen door naar de OK. Een team van kinderartsen en neonatologen stond ook al paraat om voor de baby te zorgen. Binnen tien minuten zat ik op de tafel om een ruggenprik te laten zetten, en nog geen tien minuten later voelde ik niks meer in mijn onderlijf. Ik had nog steeds de shakes, en bloedprikken om bloedkweken af te nemen was haast onmogelijk. Ik was in shock, ik voelde me niet goed. Maar ik was er nog. De baby in mijn buik was er nog. Nog eventjes, en dan was ze er.
En toen, om 6:40u werd Lexie geboren. Ze kwam huilend ter wereld. Zo klein, maar al zo pittig. Het doek werd even omlaag gehaald zodat we haar konden zien, maar niet veel later werd er afgenaveld en kwam ze bij het specialistische team van kinderartsen terecht. Dit werd ook op de OK gedaan, en ze hielden ons heel goed op de hoogte over hoe het met haar ging. Ik voelde me alleen niet goed, en sommige momenten zijn een beetje weggevallen omdat ik er niet helemaal bij was. Ik werd gehecht, Lexie werd verzorgd en klaargemaakt voor het transport naar de NICU. Toen ik weer eenmaal gehecht was en stabiel was, werd ik teruggereden naar de recovery. Ik had enorm veel pijn van naweeën. De ruggenprik heeft de hele operatie zijn werk goed gedaan, maar toen deze eenmaal klaar was begon ik de pijn weer te voelen. Ik kreeg wat extra pijnstilling en op de verkoeverkamer ook een morfinepilletje. Hier troffen we de verpleegkundige weer die ons de dag van opname heeft opgevangen en we een hoop hebben gezien. Het was zo fijn om een bekend gezicht te zien, en dat was zelfs gewoon emotioneel te noemen.
Eenmaal weer stabiel ging ik terug naar de kamer. Hoe het met Lexie ging wisten we niet. Ze werd gesetteld op de NICU en dit kan even duren, ook omdat dit vaak steriel moet gebeuren in verband met het aanleggen van infusen en beademing. Een paar uur zaten we stil, te bedenken wat ons eigenlijk zojuist was overkomen. Ik voelde me overreden door een vrachtwagen, ik was bekaf, maar rusten zat er niet in. Hoe ging het met mijn dochter? Hoe gaat het eigenlijk met mij?
De verpleegkundige wist ons op de hoogte te houden dat ze bezig waren met het aanleggen van een navelinfuus, een steriele procedure. Ik was ondertussen al aan het kolven, want premature baby's hebben hier het meeste aan, en kunnen niet tegen kunstvoeding. Niet verwacht, maar toch gelukt. Er kwam al wat uit. En daar was ik verbaasd op, maar ook enorm trots.
Om elf uur kwam de neonatoloog binnen bij wie we vorige week vrijdag ook het informatieve gesprek gehad hadden. Ze kwam ons vertellen dat Lexie een pittige dame was. Ze wilde heel graag zelf ademen, maar dit kostte haar teveel energie dus moest ze geïntubeerd worden. Dit wilde ze niet, dus hebben ze haar hier zelfs een roesje voor moeten geven. Ze doet het heel goed, en ze waren al van 100% zuurstof naar 90% zuurstof gezakt. Ook kreeg ze antibiotica, omdat ook zij tekenen van infectie vertoonde. Dit nieuws was een verademing. Ze leefde, en het ging oké. We mochten ook naar haar toe. Maar ik was nog niet stabiel genoeg. Mijn bloeddruk was laag. En dat is hij altijd, maar nu was hij echt te laag. Ik kreeg extra vocht toegediend en om de 15 minuten werden er controles bij me gedaan.
Toen mijn controles zo'n uur later stabiel bleven en het vocht z'n werk had gedaan, gingen we naar de NICU. Eigenlijk zouden we die dag daar een rondleiding krijgen. Zodat we zouden weten wat we konden verwachten. Maar nu werden we erin gegooid. En die klap kwam aan. Ze ligt hier op een warme kamer, in een mega apparaat, vooral vergeleken met haar kleine lijfje. Er komen slangetjes en buisjes uit elke kant van haar lijfje, en het enige wat je een beetje kunt zien is haar neusje met oogje. De rest is bedekt onder dekentjes om haar warm en comfortabel te houden. Ik vond het eerlijk gezegd eng. Ik wist niet wat ik kon verwachten, maar dit was het niet. Het was een ander beeld, het was dan wel mijn dochter die daar lag, maar het was zo zwaar om iets waar ik zoveel van hou zo te zien liggen.
Je voelt je zo machteloos. Je wilt je kind niet zo zien. Je wilt haar koesteren, knuffelen, vasthouden en liefde geven in fysieke vorm. Maar dat kon niet. Ik mocht kijken. En veel meer kon ik fysiek gezien ook niet, want draaien lukte me niet. We zijn er ook maar kort gebleven. Het was even te indrukwekkend, en met het slaaptekort, de vermoeidheid en de pijn hield ik het niet vol. Eenmaal terug op de afdeling waar we verblijven hadden we een gesprek met de verpleegster, ze maakte zich zorgen om ons en wilde ons helpen en handvaten bieden, ook in de vorm van psychische hulp. Het is fijn als een ander even voor je waakt, omdat je het zelf in deze setting niet doorhebt wanneer het mentaal echt slecht met je gaat.
Nu zijn we een dag verder. Vannacht hebben we wat slaap kunnen krijgen, maar ik werd enkele keren nog wakker door de pijn, controles en om te kolven. Met Lexie gaat het, for the time being, goed. Ze hebben al wat zuurstof af kunnen bouwen, en vanmiddag heb ik met haar mogen buidelen. Dat was zo fijn en waardevol, om haar even bij me te hebben, huid op huid, zoals het zou horen. Het is en blijft alleen gewoon eng en spannend, al die slangetjes, haar fragiele lijfje. Maar ik heb haar ook voor het eerst een kusje mogen geven op haar hoofdje. En dat moment ga ik nooit meer vergeten.
Om zo'n momenten gaat het ook. Die kleine dingen, die voor zoveel mensen normaal zijn, zijn voor ons nu zo extreem bijzonder. Het is allemaal normaal, totdat het dat niet meer is. Ik worstel wel met bepaalde gevoelens. Het lijkt alsof ik me sterk houd, en geloof me, daar doe ik mijn uiterste best voor om dat ook te zijn. Maar ik breek ook. De afgelopen twee dagen niet zo vaak omdat huilen vreselijk veel pijn doet aan mijn buik, maar ik zit in mijn hoofd in een tweestrijd. Ik heb verdriet, angst en rouw om Rosie. Haar uitvaart is uiteindelijk verplaatst naar maandag zodat ik er bij kan zijn, en vandaag heeft mijn man haar naar het uitvaartcentrum gebracht omdat haar lichaampje toch wel achteruit aan het gaan is. Zo wil je je kind niet herinneren, dus was het de beste keuze om haar in de koeling te zetten. Dat ik het zo schrijf, klinkt cru. Maar het is wel de waarheid. We willen Rosie herinneren als onze mooie dochter, en niet als een dood persoon waarbij je geurtjes begint te ruiken. Maar naast die gevoelens van Rosie, zijn we nu ook heel erg met ons hoofd bij Lexie, wat iedereen denk ik ook wel kan begrijpen. Maar omdat ik er voor mijn gevoel meer kan zijn voor Lexie, voelt het voor mij alsof ik Rosie achterlaat. Alsof zij er minder toe doet. Maar dat is niet waar. Zij heeft mij weer mama gemaakt. Zij is mijn derde dochter en het eerste kindje van mijn man. En dat zij niet meer hier bij ons is, maakt het afscheid maandag des te belangrijker voor mijn gevoel. Dat is het laatste wat we voor haar kunnen doen. En we gaan er wat moois van maken. Vol met liefde, knuffeltjes, knuffels, rozen en een brief die ik voor haar schrijf en bij haar in het mandje wil leggen. Zij hoort bij ons, voor altijd.
Lieve Lexie,
Wat heb jij ons laten schrikken. We hoopten zo dat jij nog even in mijn buik door kon groeien. En dat jij daar veilig was. Maar helaas was dat niet zo. Mijn buik was niet meer jouw veilige haven, en het was beter om jou ter wereld te laten komen en dat jij hier ging vechten en strijden om bij ons te blijven. En dat jij dat wilt, laat je nu al zien. De verpleegkundigen op de NICU noemen jou een pittige tante. Je laat merken dat je het niet fijn vindt, en grijpt de vingers van de verpleegkundigen al vast als ze met je bezig zijn om je te verzorgen. Je ligt ook niet stil. Je trappelt en spartelt er wat op los. Je laat zien dat je sterk bent, dat je kracht hebt. Als ik een beetje kijk naar de betekenis van jouw naam, betekent het 'de beschermer'. Ik hoop dat jij dit waar gaat maken. Dat jij jezelf gaat beschermen, dat jij voor jezelf gaat vechten en jij groot en sterk mag worden.
De aankomende uren worden spannend. De aankomende dagen ook. En ik hoop dat ik uiteindelijk over weken, al dan niet maanden mag gaan spreken. Ik hoop dat jij over een paar maanden met ons mee naar huis mag. Dat jij in een bedje bij ons mag gaan slapen, dat jij de kleren aan mag gaan doen die we voor jou en Rosie gekocht hebben. En dat gaat soms voor mama en papa een beetje pijn doen. We hadden leuke setjes gekocht voor jullie. Niet hetzelfde, dat wilden me niet, maar wel matchende setjes. Dus een kledingsetje met roze bloemetjes, en dan een kledingsetje in het roze. En dan zouden we deze kruisen, zodat jij het broekje met bloemetjes en roze shirt aan kon, en Rosie het roze broekje en het shirt met bloemetjes. Nu ga jij de setjes hopelijk mogen dragen. En ga jij in de wandelwagen liggen die we voor jullie hadden gekocht, maar dan alleen.
Dat zijn gedachtes die ons pijn doen. Maar ik hoop zo dat die pijn mogen gaan doen. En dat we dat wel allemaal met jou mogen gaan doen. Dat jij samen met ons de wereld mag gaan ontdekken. Dat we samen herinneringen mogen gaan maken, avonturen mogen gaan beleven. Dat jij het aardse zusje mag gaan worden van Aevee, en samen met haar kan gaan spelen.
Ik hoop dat jij hier blijft. Ik bid dat jij hier blijft. Dat jij gezond hier mag blijven, en wij samen de wereld aan kunnen.
Jij, papa, je zus, en ik. Samen. Voor altijd. Met twee zussen die van boven met ons mee gaan.
Lieve Lexie, jij kan dit. Jij bent een vechtertje. Jij bent een strijder. Onze strijder.
Ik hou van jou, zo enorm veel.
Heel veel liefs,
Mama
Reactie plaatsen
Reacties
Lieve Suniva wat heb je dit weer mooi geschreven wij leven en bidden met jullie mee dat jullie mooie kleine meisje zo sterk blijft als ze nu al laat zien en dat haar zusjes van boven af over haar waken en zorgen dat ze over een tijdje met jullie mee naar huis mag ❤️😘