Lieve Rosie

20 augustus, 2:14u. De wereld stond even stil. Stilletjes, zonder gehuil, kwam jij ter wereld, lieve Rosie. Je was veel te klein om deze wereld te trotseren. Ik was net 23+4 weken in verwachting van jou, en je werd op mijn borst gelegd. Hier heb ik je vastgehouden, geknuffeld, en alle liefde gegeven die ik kon. Soms probeerde je nog adem te krijgen, maar langzaam werd je hartslag trager. Maar jij, dappere strijder, hebt het nog lang volgehouden. Om 3:57u nam je afscheid van deze wereld en besloot je dat je in de sterren verder wilde gaan dansen samen met Hailee. 

Aan die gedachte klamp ik me vast. Dat je daarboven niet alleen bent, dat je daar gewoon een wolkenfeestje aan het vieren bent met haar. Dat jullie samen naar beneden kijken en nu als twee engeltjes op mijn schouder voor mij en Rosie's zusje zorgen. Ik weet dat het niet realistisch klinkt, ik weet ook niet meer of ik überhaupt nog ergens in moet geloven met alles wat ons overkomt. Maar ik mag dromen, hopen, bidden. Ik moet me ergens aan vastklampen om deze situatie te overleven. 

Het leven is oneerlijk. Hoe een persoon door het leven heenfietst en nooit een hobbel onderweg tegenkomt, lijkt het bij mij alsof mijn fiets niet eens uit de garage wil komen en al kapot is en gerepareerd moet worden. De afgelopen dagen waren een achtbaan aan gebeurtenissen, gevoelens en emoties, en ik wil iedereen graag meenemen in die achtbaan. Maar het is een achtbaan waarbij ik niet weet wanneer hij stopt. Het eindstation blijft ver weg, en de baan langer. De snelheid varieert van een paar kilometer per uur tot topsnelheid, met loopings, vrije vallen en versnellingen. Voel je niet verplicht om in te stappen, maar er is genoeg plek, het karretje is lang, dus voel je vooral vrij om mee te gaan met deze rit. 

De minuten na Rosie's geboorte waren spannend. Niet alleen was ik opeens bevallen, nadat ik al geruime 2,5 week af en aan krampen had, bloedverlies, en vochtverlies. Maar wat zou er gaan gebeuren met Rosie's zusje? Ik had een morfinepompje om de weeën door te komen, en ik stopte met drukken. De gynaecoloog vroeg aan me of ik nog last had. Het komt wel eens voor dat het even duurt voordat het lichaam doorheeft dat er nog een baby in zit en deze er ook uit moet. Maar na een half uur, was er geen wee meer te bekennen. De gynaecoloog ging bellen met Maastricht, om advies te vragen over hoe ze verder moesten handelen. Ze kwam terug, en drukte ons op het hart dat het haar heel tegenstrijdig zou zijn als we weeënopwekkers zouden geven en de bevalling door zouden laten zetten, terwijl mijn lichaam er voor nu klaar mee was. Samen besloten we af te wachten. Er werd besloten om de navelstreng van Rosie hoog af te knippen, deze dicht te hechten zodat hij stopt met bloeden en dan alles daar beneden heel erg goed te desinfecteren om het infectiegevaar te verkleinen. 

De uren na Rosie's geboorte bestonden uit tranen. Anders kan ik het niet omschrijven. Ik was nog aan het bijkomen van de bevalling, de pethidine die ik voor het slapen gaan gekregen en de morfine tijdens de bevalling waren nog mijn lichaam aan het verlaten. Ik had niet veel geslapen, dus ik was moe. Maar de adrenaline die ik ook in mijn had zitten zorgde ervoor dat ik door kon. Rosie werd gemeten en gewogen, en er werd besproken of we gebruik wilden maken van de watermethode. Dit is een methode die ervoor zorgt dat stilgeboren kindjes van deze termijn mooi behouden blijven. Er werd een hemelwiegje gehaald zoals ze dat noemden, en hier werd ze in gelegd. Haar kleur trok na enkele uren al bij en steeds meer zagen we haar zoals ze zou moeten zijn. 

En ze is zo mooi. Zo perfect. 29cm lang, 506g sterk. Ze heeft al wimpers, haar vingertjes en teentjes laten kleine nageltjes zien. Haar handje is net zo klein als het bovenste vingerkootje van mijn wijsvinger. Ze is zo perfect, maar zo klein, zo fragiel. Haar gezichtje is een beetje aangetast door de druk die ze al weken voelde. Ze lag weken lang al naar beneden met haar hoofdje, klaar om geboren te worden. Door de krampen, het vruchtwater wat op het einde bijna afwezig was, lijkt het alsof ze best wel bekneld heeft gezeten. Dat beeld vind ik heel lastig om te zien. En het idee dat ik haar geen veilige plek heb kunnen bieden, dat doet heel veel pijn. Het enige wat ik had moeten doen was haar veilig bij me houden, en dat is me niet gelukt. Dat voelt als een soort falen. Maar dat haar zusje nog wel veilig bij mij is, laat me denken dat ik ook weer sterk ben en toch vertrouwen moet hebben in mijn lichaam. 

In de late ochtend van de 20e werd ons verteld dat we met de ambulance naar Maastricht gebracht zouden worden voor een nieuw gesprek. Woensdagmiddag zijn we hier met eigen vervoer heen gegaan, maar toen hadden we een heel ander gesprek en was de situatie ook weer anders. En omdat ik niet met ontslag mocht, moest ik met de ambulance. Dit voelde heel erg overdreven, want ik ben toch niet ziek? Maar eigenlijk bevind ik me in grijs gebied, want veel van deze situaties gebeuren niet. Dit is een zeldzaamheid, een rariteit. Iets waar weinig over bekend is, en wat dus heel spannend is voor niet alleen ons, maar ook het zorgpersoneel. 

Woensdag dachten we dat we donderdag de hele dag hadden om een keuze te maken over de gespreksstof die woensdag in Maastricht boven tafel is gekomen. Maar opeens stond de ambulance er binnen vijf minuten, en moesten we in die vijf minuten een beslissing maken over welk beleid we wilden voeren vanaf 24 weken. Als we actief wilden handelen, zou ik in Maastricht blijven, en anders moest ik terug naar Venlo. Hoe kun je binnen vijf minuten beslissen over een kwestie die eigenlijk over leven en dood gaat? De ambulance kon gelukkig nog even wachten, dus we hebben een half uur kunnen praten en onze keuze kunnen maken. Niet veel later zaten we in de ambulance, richting Maastricht, niet wetende wat ons te wachten stond, maar wel zeker dat we die avond terug zouden gaan naar Venlo. 

In Maastricht aangekomen werden we naar een kamer gebracht waar ik de kriebels van kreeg. Ik verwacht voor een ziekenhuiskamer niet veel, maar dit was diep triest. Een bed, een gedeelde badkamer met vier anderen, een glazen wand als muur met lamellen die niet sluiten. Het systeemplafond zorgde ervoor dat je gesprekken kon horen van alle buurvrouwen, hoe kwetsbaar die gesprekken ook waren. Er kwam een gynaecoloog binnen, en twee kinderartsen. Ze stelden zich voor en gingen aan de andere kant van de kamer zitten. We bespraken wat er was gebeurd met Rosie, en het enige wat uit de mond kwam van de gynaecoloog was pessimisme. Het grammetje hoop wat ik nog had, werd weggeblazen alsof het niks was. De sfeer was kil. Er was geen ruimte voor vragen over 'Wat als het goed gaat?'. Deze werden beantwoord met 'De wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar dat gaat het niet.'. Er bleef gehamerd worden op het feit dat mijn infectiewaarde verhoogd is en die infectie de bevalling weer op gang zou brengen binnen enkele uren of dagen. Maar wat nou als? Wat nou als ik het nog een week volhou? Ik hou deze hele situatie al 2,5 week vol. Iets wat eigenlijk uitzonderlijk is. Hoe kan ik dan niet eens een antwoord krijgen op 'Wat als?'. 

Omdat we de 24 weken zwangerschap nog niet hebben bereikt, hebben we nog een keuze. In Nederland mag je tot 24 weken kiezen om de zwangerschap af te breken. Hier was heel veel aandacht voor in die kille kamer. Verklein het risico voor mijzelf, zorg dat Rosie's zusje niet onnodig lijdt, en laat de bevalling maar opwekken. Dit was uiteindelijk de insteek en de uitgang van het gesprek. Mijn hele leven ben ik al tot op zekere hoogte Pro Life. Als een kind gezond is, en er geen afwijkingen zijn, heb ik altijd tegen mezelf gezegd dat ik alles op alles moet zetten om het te redden. Bij een duidelijke afwijking vind ik dit persoonlijk een ander verhaal. Maar in dit geval voelt het niet goed om daarvoor te kiezen. 

Nadat we drie uur hebben gewacht op een ambulance terug naar Venlo, en samen nog veel besproken hadden, soms weggezakt waren in een mini-slaap, zaten we heel stilletjes weer in de achterkant van de ambulance. Ik was moe, en de ambulanceverpleegkunde meette mijn bloeddruk meer dan normaal omdat deze laag was, en vroeg vaker de vraag of het nog wel oké ging. Maar hoe kan het oké gaan, als er in ons hoofd zit om een einde te maken aan deze zwangerschap?

Die avond in Venlo was de sfeer niet veel beter. Ik moest huilen, heel veel huilen. De baby in mijn buik trappelde nog zo lekker. Hoe kon ik daar een einde aan maken, niet wetende of dat de juiste keuze zou zijn? Een vriendin van me appte me over het aanvragen van een second opinion, en dat zette me aan het denken. Waarom is mijn keuze opeens zo gefixeerd op het beëindigen van deze zwangerschap? Hoe ben ik tot die conclusie gekomen? Ik begon de hele situatie in mijn hoofd te reflecteren. De gedachtes die ik had te relativeren, mezelf af te vragen waar het gevoel en de beslissing vandaan kwam. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik mezelf in een hoekje geduwd voelde. Alsof ik de andere hoeken van de kamer niet eens heb mogen bekijken, en mij alleen maar de donkerste hoek is laten zien. Ik besprak dit met mijn man, en hij had zijn keuze grotendeels al gemaakt. Maar ik ga hier spijt van krijgen. Ik wil dit niet. Ik wil niet afgaan op de mening van een, sorry, pessimistische gynaecoloog. Ik wil meer weten. Ik wil meer informatie en ik wil een weloverwogen besluit kunnen nemen. 

Ik besprak dit met de verpleegkundige. De arts-assistent werd erbij gehaald en hij gaf aan dat hij in de overdracht deze situatie meteen ging bespreken. Ik heb recht op een second opinion, dus ik wil er gebruik van maken. Normaal ben ik de moeilijkste niet, en ik vertrouw graag op de expertise van een goed geleerde en ervaren arts. Maar ik dit geval ontbrak het vertrouwen. De ochtend erna kwam de gynaecoloog langs en besprak nog met ons waar het gevoel vandaan kwam. Er werd gevraagd met wel ziekenhuis we graag contact zouden hebben, en dit werd geregeld. Niet veel later werd ik gebeld door een gynaecoloog uit het Máxima Medisch Centrum, en alleen al de toon van dit telefoongesprek gaf mij een hele andere kijk op de situatie. In alle eerlijkheid, werden we in Maastricht weggewuifd. Al zouden we nog willen afwachten, dan moest ik dat maar in Venlo (of zelfs thuis?!) doen. Maar in het MMC wilden ze me graag zien voor een gesprek, hetzelfde gesprek als wat we woensdag in Maastricht hebben gehad, maar dan met het beleid en de ideeën die het MMC voert. En er werd meteen verteld dat, wat we ook zouden kiezen, hij graag zou hebben dat ik dan daar opgenomen zou worden zodat ze me goed kunnen monitoren. Ik stond met mijn bek vol tanden, en wist eigenlijk niet wat ik hoorde. Was er opeens een potje met hoop open getrokken waar ik het bestaan niet vanaf wist?

Er werd gekeken of er een kamer in het MMC beschikbaar was, en gelukkig was deze er. Een ambulance werd geregeld en rond half vier vertrokken we naar Veldhoven. Voor mijn man is dit een thuiswedstrijd, als geboren en getogen Veldhovenaar voelt hij zich hier meteen op zijn plek. Ik werd met open armen op de afdeling verwelkomt. Niemand hier kende mijn verhaal, maar er werd geluisterd door de verpleegkundigen, ze leefden direct mee alsof ze me al weken kenden. Het was meteen een goed gevoel, iets wat ik in Maastricht niet heb opgemerkt. Er werd wat bloed afgenomen, er werd een echo gemaakt. En de gynaecoloog en neonatoloog werden gevraagd om naar ons te komen. Ze kwamen binnen en de sfeer was niet kil; het was een 'fijne' sfeer, voor zover je iets fijn kunt noemen in deze situatie. Ik voelde me gehoord. En ik voelde me niet tot last. En de woorden die uit de mond van de gynaecoloog kwamen, verbaasden ons. Mijn ontstekingswaarde was gezakt, en een andere waarde die ze ook hierbij meten zat gewoon tussen de acceptabele lijnen. Ja, het is en blijft risicovol, maar het is niet dat dit meteen betekent dat dit de bevalling door gaat laten zetten of dat ik mijzelf in gevaar breng. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik ben mezelf, de vriendin die over die second opinion begon, de artsen in Venlo en Veldhoven nu alleen al zo dankbaar. Dat ik door heb gezet, en rationeel heb kunnen nadenken met nog geen 6u slaap verdeeld over 48u. Dat de gynaecoloog in Venlo zo snel heeft geregeld dat er contact opgenomen werd met Veldhoven, en dat ik Veldhoven welkom was. 

Er was weer een beetje hoop. Er is weer een beetje hoop. En ook al is die hoop minuscuul klein, die hoop die trekt mij nu al een geruime dag hier doorheen. Ik kan weer wat lachen. Ik kan naar Rosie kijken die bij ons op de kamer staat, en denken dat zij nu ook voor haar zusje aan het vechten is daarboven. Ik kijk niet meer enkel met verdriet naar haar, maar ook met hoop. 

De achtbaan waar we in zijn gestapt zonder dat we het wilden raast door. Ik hoop dat de baan enorm lang mag zijn, zonder al te veel loopings en onverwachte hobbels of bochten, en dat we uiteindelijk uit mogen stappen met z'n drietjes, zonder dat we er ziek van zijn geworden. Met Rosie die van boven meekijkt, en altijd met ons mee zal gaan, wil ik hoop hebben op een toekomst waarbij het geluk weer terug mag keren en de kleur weer mag verschijnen. 

Lieve Rosie, 

Wat had ik mooie dromen om met jou waar te gaan maken. Wat zag ik onze toekomst samen al voor me; papa, jij en ik, samen met je tweelingzus en je grote zus. En de realisatie dat die dromen dromen blijven, en ik jou alleen daar nog ga kunnen zien, verscheurt mijn hart in duizend stukjes. Ik hou vast aan dat ik jou in je korte tijd bij ons alle liefde heb kunnen geven en jij alleen maar liefde hebt gekend. 

Het spijt me zo enorm dat ik jou niet veilig bij me kon houden, en dat je nu niet meer bij ons bent. Het spijt me zo dat ik die ene taak die ik als moeder moet uitvoeren niet heb kunnen volbrengen. 

Ik hou vast aan jouw aanwezigheid, waar je ook mag zijn. Dat je samen met Hailee voor ons gaat zorgen, en dat je een oogje in het zeil gaat houden voor je tweelingzus. En dat je daar in goede handen bent, dat je geen pijn hebt, dat je rust kan vinden. 

Ik ga jou niet vergeten. Ik blijf aan jou denken. Ik ga er alles aan doen om ervoor te zorgen dat jouw zus in goede gezondheid geboren gaat mogen worden. Ik bid naar een God waarvan ik het bestaan niet zeker weet, maar van wie ik hoop dat hij bestaat en voor jou zorgt. 

Vaarwel wil ik niet zeggen. Afscheid wil ik niet nemen. Ik wil jou hier houden, ik wil jou in mijn armen houden en je kroelen en knuffelen. Ik wil je niet loslaten, want het is zo oneerlijk dat ik jou moet missen. 

Maar we zien elkaar ooit weer terug. Hopelijk kom je me 's nachts eens bezoeken in een mooie droom, en spelen we samen in de speeltuin. Misschien later in de hemel. Misschien in een ander universum. 

Ik hou van jou. Met heel mijn hart, met alles wat ik in me heb. Mijn liefde voor jou is oneindig, en ik zal je altijd bij me dragen. Jij bent mijn meisje, mijn mopje, mijn kleine vechtertje. Ik ben zo trots op je, en zo trots dat ik jou mijn dochter mag noemen en ik je mama ben. 

Tot ooit. 

Een hele dikke kus op je kleine neusje, en oneindig veel knuffels,

Mama.