Dubbel

Soms doe je een wens. En dan komt hij dubbel uit.

Op Hailee's jaardag kwam een van die wensen uit. Een heel vaag tweede lijntje op een zwangerschapstest. Eigenlijk deed ik de test alleen om te weten of ik die dag een drankje kon drinken. Dat drankje kon ik dus laten staan. Een paar weken gingen voorbij. De eerste echo kwam dichterbij. De avond ervoor zei ik nog, half als grap: 'Of het zit niet goed, of het zijn er twee.' Achteraf een opmerking waarvan ik nooit had gedacht dat hij zo dichtbij de werkelijkheid zou komen. Die ochtend was ik zenuwachtig. Veel zenuwachtiger dan bij mijn eerdere zwangerschappen. Misschien omdat ik inmiddels weet dat een positieve test niet vanzelfsprekend betekent dat alles goed gaat. Misschien omdat ik de afgelopen jaren heb geleerd dat geluk en verdriet soms dichter bij elkaar liggen dan je ooit voor mogelijk houdt. Tijdens de echo verscheen al snel een baby in beeld. Een kloppend hartje. Opluchting. Maar de verloskundige bleef zoeken. Nog een vruchtzak. En helemaal achterin, verstopt in een hoekje, nóg een klein kindje. Met ook een kloppend hartje.

Het bleef stil op de terugweg naar huis. Niet omdat we niet blij waren, juist wel. Maar sommige momenten zijn zo groot dat woorden tekortschieten. Alsof je hoofd nog achterblijft terwijl het leven alweer verdergaat. Inmiddels zijn we ruim elf weken verder. En eerlijk? Het besef is er nog steeds niet helemaal. Soms hoor ik mezelf zeggen dat we een tweeling krijgen en voelt het alsof ik het over iemand anders heb. Dat is oké, denk ik, dat al die gevoelens nog even moeten landen. Het is ook niet niks. Een baby op de wereld zetten is al een zorgen voor een nieuwe wereld voor jezelf, en langzamerhand denk ik dat twee baby's ervoor zullen zorgen dat ik een nieuw universum in ga, in de positieve zin van het woord. 

Ik voel wel dat deze zwangerschap anders is dan de vorige twee. Uiteraard in de hoeveelheid aan baby's, maar ook aan zorgen. Ik loop niet bij een verloskundige, maar ik sta onder controle in het ziekenhuis. Ik heb al regelmatig de spoedlijn moeten bellen omdat er sprake was van ruim bloedverlies, en dan word ik telkens terug gezogen naar de zwangerschap van Hailee. Ik leef namelijk zo naar de eindstreep toe, dat elk hobbeltje op de weg ervoor zorgt dat die eindstreep voor mijn gevoel verder weg lijkt, en minder realistisch begint te worden om deze ook daadwerkelijk succesvol te behalen. Maar de machteloosheid die ik nu eigenlijk ervaar, want ik kan er vrijwel niks aan doen wat er allemaal gebeurt, is soms heel lastig om te accepteren.

Maar ik moet moed houden, ik moet het vertrouwen hebben in mijn lichaam dat dit uiteindelijk goed komt, en ik moet niet zo streng zijn voor mezelf en mezelf vergelijken met een andere zwangere. Want mijn lichaam voelt soms niet meer als wat het is, mijn lichaam. 

Hoe ik voor mijn zwangerschap elke week zo'n 30 kilometer wandelde, twee tot drie keer ging hardlopen, ben ik nu al trots op mezelf wanneer ik meerdere keren de trap ben opgelopen, en soms wandel ik met mijn man een klein stukje en doen we ruim 15 minuten over een kilometer (oh ja, ondertussen heb ik een andere achternaam gekregen want het huwelijksbootje is gearriveerd).

Ik praat mezelf maar aan dat het tijdelijk is. Mijn conditie zal hierna weer opgebouwd moeten worden, maar ik hoop na enkele weken die uitlaatklep van het buitenleven weer aan te kunnen zetten. Want wat genoot ik ervan om te wandelen, om te rennen en ondanks dat ik geen snelle renner ben, om gewoon lekker buiten actief bezig te zijn. 

Er is nog iets wat ik steeds vaker merk tijdens deze zwangerschap. Mensen zeggen vaak 'Alles komt goed'. En ik weet dat ze dat met de allerbeste bedoelingen zeggen. Ze willen me geruststellen. Ze willen de spanning wegnemen. Misschien hopen ze het zelf net zo hard als ik. Vijf jaar geleden had ik die woorden waarschijnlijk zonder nadenken aangenomen. Natuurlijk komt het goed. Waarom zou het niet goed komen? Maar inmiddels weet ik dat het leven zich niet altijd aan die geruststellende woorden houdt. Ik heb een dochter moeten loslaten. Anderhalf jaar geleden nam ik afscheid van mijn moeder. Twee gebeurtenissen waarvan ik ooit dacht dat ze mij nooit zouden overkomen, of tenminste niet op mijn leeftijd. Tot ze dat wel deden.

Daardoor is 'het komt goed' voor mij geen zekerheid meer. Dat betekent niet dat ik alleen maar doemdenk. Integendeel. Ik hoop. Ik droom. Ik geniet van de kleine momenten. Van iedere echo, ieder kloppend hartje en iedere week die voorbijgaat. Maar ergens diep vanbinnen weet ik ook dat niemand mij kan beloven hoe morgen eruitziet.

Misschien is dat wel het grootste verschil tussen een zwangerschap voor en na verlies. Niet dat je minder blij bent. Maar dat je hebt geleerd dat geluk kwetsbaar is. En misschien is dat juist de reden dat ik deze zwangerschap zo bewust beleef. Omdat ik weet hoe kostbaar het is. Omdat ik weet dat niets vanzelfsprekend is.

Dus als iemand zegt 'Alles komt goed',

 glimlach ik. Niet omdat ik zeker weet dat het waar is, maar omdat ik hoop dat het deze keer wel zo mag zijn.